«Αναρχική είμαι, ζητιάνα δεν είμαι»

«Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τη θέση μου σχετικά με την υπόθεση που κατηγορούμαι, υποστηρίζοντας πρώτα και πάντα την πολιτική μου ταυτότητα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την ημέρα που η αστυνομία έκανε την έφοδό της στην υποτιθέμενη γιάφκα στο Χαλάνδρι, συνέλαβε τέσσερα άτομα. Τα τρία αυτή τη στιγμή βρίσκονται έγκλειστα σε διάφορες φυλακές, ενώ το τέταρτο αφέθηκε. Στα δελτία επικρατεί κλίμα τρομουστερίας, ενώ οι δημοσιογράφοι στα πρόθυρα του εμφράγματος, ορύωνται και αναπαράγουν φαντασιόπληκτες ιστορίες τρόμου. Οργιάζουν και φαντασιώνονται πράγματα για τα οποία, όχι μόνο στοιχεία δεν έχουν, αλλά ούτε καν ενδείξεις. Αμέσως μετά εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης για έξι ανθρώπους που τα αποτυπώματά τους βρέθηκαν στο σπίτι και σε αντικείμενα μέσα σ' αυτό, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν σχετίζονται με την εν λόγω υπόθεση (πόρτες, παράθυρα, εφημερίδες, σακκούλες, κιθάρες) ή στηρίχτηκαν στη παρουσία των οχημάτων τους έξω από το σπίτι.

Είναι προφανές ότι η αστυνομία έπραξε έτσι για να ικανοποιήσει την ανάγκη της τότε κυβέρνησης να δείξει ότι παράγει έργο, έστω και την τελευταία στιγμή της προεκλογικής εκστρατείας. Θα ήταν καταστροφικό η οποιαδήποτε κυβέρνηση να κατέβει από το σανίδι αφήνοντας πίσω της μια θητεία γεμάτη σκάνδαλα και διαφθορά και χωρίς καμία επιτυχία, έστω και φαινομενική. Γι' αυτό αποφάσισαν ότι πρέπει να βαφτίσουν το σπίτι "γιάφκα", την παρέα "οργάνωση" και τα άτομα που πηγαίναν στο σπίτι αδίστακτους βομβιστές και να τους στείλουν φυλακή, μπας και πείσουν κανέναν ότι παράγουν έργο. Μετά από κάποιες μέρες ανέλαβε ο επόμενος. Ο Μ. Χρυσοχοίδης, υπουργός που κατέχει το πιο "σεβαστό προφίλ" στα μάτια της κοινής γνώμης και τη "μεγάλη επιτυχία επί 17Ν", δεν είναι δυνατόν τη δύσκολη στιγμή της καριέρας του να κάνει λάθη. Και αρχίζει πάλι το παραλήρημα...

Μπορεί η Ν.Δ. να υποτίθεται πως εξάρθρωσε τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, αλλά το ΠΑΣΟΚ μόλις ανέβηκε, μέσω αυτής της οργάνωσης βρήκε και την άκρη του νήματος για όλο το σύμπλεγμα της τρομοκρατίας. Και ο πυρετός άρχισε να ανεβαίνει... Με μια φωνή (όπως πάντα άλλωστε) μπάτσοι και ΜΜΕ αναγγέλουν με πάσα βεβαιότητα ότι εμείς οι έξι πραγματώσαμε τα τελευταία χτυπήματα, ότι έχουμε σχέσεις με όλες τις οργανώσεις, ότι γνωρίζουμε άτομα...

Ενώ λένε ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να κρυβόμαστε μαζί με τους τρεις επικηρυγμένους συντρόφους, να κάνουμε ληστείες και να σχεδιάζουμε τα επόμενα χτυπήματα όλοι μαζί. Τώρα που τα συμπεραίναν όλα αυτά... Μάλλον οι μπάτσοι βλέπουν το "CSI ΜΙΑΜΙ" και μετά δίνουν πληροφορίες στα αστυνομικά δελτία. Κανονίστε να σοβαρευτείτε λίγο, γιατί έτσι δεν γίνεται δουλειά...

Επίσης καθοριστικό ρόλο στην έκδοση του εντάλματός μου είχε το γεγονός ότι η αστυνομία γνωρίζει τη σχέση μου με τον αναρχικό χώρο, λόγω της σύλληψής μου τον Ιανουάριο σε επιχείρησή τους σε σπίτια των Εξαρχείων, μετά την επίθεση του ΕΑ στο υπουργείο πολιτισμού. Και τότε για να μπουκάρουν, ισχυρίστηκαν ότι ήμασταν ύποπτοι (λόγω της τοποθεσίας του σπιτιού μάλλον) και αφού δεν βρήκαν τίποτα, για να μη γυρίσουν με άδεια χέρια, με συνέλαβαν (με άλλα δύο άτομα) για άσχετο λόγο. Μπορεί το δικαστήριο τότε να με αθώωσε, αλλά αυτό στάθηκε μεγάλο συν στα χέρια της αστυνομίας για να μπορέσει να με κατηγορήσει και σήμερα, μιας και με θεωρούσαν πλέον σεσημασμένο άτομο.

Και έτσι, λοιπόν, όλοι μαζί οι άρρωστοι κάνουν συνειρμούς και βγάζουν λάθος συμπεράσματα. Εγώ πάντως αυτό που έχω να τους πω, είναι να κλείσουν το στόμα τους, γιατί βάζω τα γέλια κάθε φορά που τους ακούω να λένε πως κανείς δεν εμφανίζεται, γιατί είμαστε ένοχοι. Δεν εμφανίζομαι, γιατί δεν προτίθεμαι να γίνω βορρά στις ασφαλίτικες φιλοδοξίες για παράσημα και όχι επειδή σχεδιάζω ενέργειες. Δεν επέλεξα να είμαι σε αυτή τη θέση, άλλοι το αποφασίσανε για μένα. Αλλοι προσπαθούν να δείξουν ότι είμαι στην παρανομία, να με θέσουν εκτός της καθημερινότητας, των δραστηριοτήτων μου και εκτός της ζωής μου γενικότερα. Και δεν θα πάω φυλακή για αυτούς τους άλλους που αποφάσισαν ότι τα κελιά της δημοκρατίας τους έχουν χώρο και πρέπει να τα γεμίσουν, για να σκούζουν ότι παράγουν το κατάπτυστο έργο τους. Γι' αυτό δεν παρουσιάζομαι "αυτοβούλως" αν το πιάσατε... Και όλα αυτά γιατί; Για ένα αποτύπωμα σε μια σακκούλα μέσα σε σπίτι φίλου; Με ένα αποτύπωμα σε μία σακκούλα γίναμε συντονιστές ολόκληρης της νεοτρομοκρατίας στην Ελλάδα; Μόνο την Αλ Κάιντα δεν μας έχουν φορτώσει ακόμη... Και ας ψάξουν καλύτερα, θα δουν τα αποτυπώματά μου παντού στο σπίτι. Και τι σημαίνει αυτό δηλαδή;

Ούτε εκρηκτική ύλη υπήρχε διασκορπισμένη, ούτε καμία βόμβα σε εμφανές σημείο, όπως είπαν για να μπορέσουν να κατηγορήσουν οποιονδήποτε έμπαινε. Η αντιτρομοκρατική μπήκε μέσα και έκανε το σπίτι Κόσσοβο. Εβαλαν στο τραπέζι κουτιά με μπογιά και σπρέυ και έλεγαν ότι "αυτά είναι τα σύνεργα των τρομοκρατών" λες και οι μπογιές είναι εκρηκτικές ύλες. Πως και δεν μας είπαν ότι το τηλεκοντρόλ είναι χειροβομβίδα...

Και όσο για τον υπουργό Δημ. Ταξ. που ζήτησε στα έξι άτομα να παρουσιαστούν, προσωπικά του δηλώνω ότι δε συνηθίζω να απολογούμαι, ειδικά στην αστυνομία σας, και ειδικότερα εφόσον δεν υπάρχουν στοιχεία σε βάρος μου. Να πάω στην δικαιοσύνη να αποδείξω τι; Ότι η παρέα έγινε οργάνωση και το σπίτι γιάφκα για να έχουν το ελεύθερο να κατηγορήσουν όποιον θέλουν; Ότι μας φορτώνουν ολόκληρο τον ποινικό κώδικα και μαζέψαν όποιον βρήκαν μόνο και μόνο για να μιλήσουν για συλλήψεις; Ή μήπως τελικά να πάω ν' αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας; Να πάω να διαπραγματευτώ τι ακριβώς; Αναρχική είμαι, δεν είμαι ζητιάνα να κάνω διαπραγματεύσεις και παζάρια. Και γι' αυτό θα είμαι απόλυτη σ' αυτά που έχω να πω. Παρ' όλα αυτά, εγώ μπορεί να μην αναγνωρίζω το δικαστήριο ως θεσμό, αυτό όμως με αναγνωρίζεις ως ένοχη. Αυτή η ιστοριούλα κάποτε πρέπει να σταματήσει και γι' αυτό θα αναγκαστώ να αναμερτηθώ με την δικαιοσύνη σας, όταν έρθει η ώρα.

Και, επιτέλους, κύριε Χρυσοχοιδη, αποκτήστε σταθερή άποψη: Τη μία κάνετε λόγο για "παιδάκια που ζουν μακριά από τις οικογένειές τους και η δημοκρατία πρέπει να 'ναι επιεικής" και απ' την άλλη η υπόθεση αναβαθμίζεται και περνάει σε εφέτη ανακριτή. Δεν κάνω παράπονα. Απλά αναδεικνύω τα παιχνιδάκια πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Ξέρω ότι μπορεί να κατηγορηθώ για τις αλήθειες που λέω, αλλά αυτό είναι που ξέρω να κάνουν οι ηδονοβλεψίες εκπρόσωποι του νόμου κάθε είδους. Να κατασκευάζουν σαθρά κατηγορητήρια, να εξανλτούν στις ανακρίσεις, να ποινικοποιούν φιλικές σχέσεις, να δικάζουν συνειδήσεις και να προσπαθούν να γεμίσουν τα κολαστήριά τους με επαναστατημένες ψυχές. Και φυσικά να προωθούν τη ρουφιανιά επικηρύσσοντας τους συντρόφους. Μιας και ήξεραν δηλαδή ότι σε κάποιους θα τους τρέξουν τα σάλια μόλις ακούσουν το μεγάλο ποσό της επικήρυξης και θα σπρώχνωνταν μεταξύ τους για το ποιος καταδότης θα μιλήσει πρώτος.

Ο κύριος Χρυσοχοιδης είχε το θράσος να επικηρύξει τα τρία παιδιά, ενώ ποτέ κανείς δεν έβγαλε στη δημοσιότητα καμία φωτογραφία κανενός μπάτσου από αυτούς που βιάζουν, δολοφονούν σε φυλακές και κρατητήρια, συμμετέχουν σε κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας και ναρκωτικών, βασανίζουν, δέρνουν, σπάνε κεφάλια, βγάζουν όπλα και εκπυρσοκροτούν. Γιατί πολύ απλά αυτοί, οι νυν προστάτες του πολίτη, έχουν το ακαταλόγιστο. Η κοινωνία τους το παρέχει με την ένοχη σιωπή της.

Απευθύνομαι δημόσια όχι για να αποδείξω την αθωώτητά μου, καθώς το δίπολο αθωώτητας και ενοχής δεν χωράει στη λογική μου (άλλωστε σε αυτούς που θεωρώ ενόχους, έχω ήδη αναφερθεί), αλλά επειδή εκτός από τους σιχαμένους ξερολισμούς των κονδυλοφόρων της εξουσίας υπάρχει και μια άλλη αλήθεια.

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΒΑΔΙΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟΙ ΣΤΑΘΗΚΑΝΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ

ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ ΚΩΝ/ΝΑ

12-11-09»

H μονοπολική ορμή και η εποχή Oμπάμα

Από την "Ελευθεροτυπία"

«H πολιτική επί Oμπάμα άρχισε να επιστρέφει στο μετριοπαθές μοντέλο της δεύτερης θητείας του Mπους, με ένα διαφορετικό ρητορικό ύφος, το οποίο γοητεύει τον κόσμο»

Oταν εξετάζουμε διεθνείς υποθέσεις, είναι χρήσιμο να έχουμε στο μυαλό μας κάποιες γενικές αρχές με σημαντική βαρύτητα.

Η πρώτη είναι η ρήση του Θουκυδίδη ότι: οι ισχυροί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και αποδέχονται. Αυτό έχει μια σημαντική συνέπεια: Kάθε ισχυρό κράτος στηρίζεται σε ειδικούς στην Απολογητική, που έχουν ως καθήκον τους να δείξουν ότι αυτό που κάνουν οι ισχυροί είναι ευγενές και δίκαιο και, ταυτόχρονα πως, αν οι αδύναμοι υποφέρουν, είναι δικό τους λάθος. Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, αυτοί οι ειδικοί ονομάζονται «διανοούμενοι» και με ελάχιστες εξαιρέσεις, εκπληρώνουν το καθήκον με το οποίο έχουν επιφορτιστεί με επιδεξιότητα και ευλάβεια, όσο εξωφρενικοί και αν είναι οι ισχυρισμοί τους, μια πρακτική που μας γυρίζει πίσω στις αρχές της καταγεγραμμένης ιστορίας.

Το δεύτερο κυρίαρχο θέμα εκφράστηκε από τον Aνταμ Σμιθ. Εκείνος αναφερόταν στην Αγγλία, την ισχυρότερη δύναμη της εποχής του, αλλά οι παρατηρήσεις του μπορούν να γενικευθούν. Ο Σμιθ παρατήρησε, λοιπόν, ότι οι «βασικοί αρχιτέκτονες» της πολιτικής στην Αγγλία είναι οι «έμποροι και οι κατασκευαστές», οι οποίοι προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι τα δικά τους συμφέρονται εξυπηρετούνται από την πολιτική, χωρίς να τους ενδιαφέρει πόσο οδυνηρές μπορεί να είναι οι συνέπειες για τους άλλους, συμπεριλαμβανομένου του λαού της Αγγλίας, αλλά πολύ χειρότερα για εκείνους που υφίστανται τη «βίαιη αδικία των Ευρωπαίων», οπουδήποτε. Ο Σμιθ ήταν μία από εκείνες τις προσωπικότητες που εγκατέλειψαν την κοινή πρακτική της απεικόνισης της Αγγλίας ως μιας αγγελικής δύναμης, μοναδικής στην παγκόσμια ιστορία, που ήταν αφοσιωμένη χωρίς ίχνος φιλαυτίας στην ευημερία των βαρβάρων. Ζωντανό παράδειγμα ήταν ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, από τους πλέον αξιοπρεπείς και ευφυείς Δυτικούς διανοούμενους. Σε ένα κλασικό του δοκίμιο, εξηγούσε με αυτή τη λογική γιατί η Αγγλία έπρεπε να ολοκληρώσει την κατάκτηση της Ινδίας εξυπηρετώντας καθαρά ανθρωπιστικούς σκοπούς. Το έγραψε, μάλιστα, την περίοδο που βρίσκονταν σε εξέλιξη οι χειρότερες θηριωδίες της Αγγλίας στην Ινδία, όταν στην πραγματικότητα η περαιτέρω κατάκτηση θα εξασφάλιζε στην Αγγλία το μονοπώλιο του οπίου και την καθιέρωση της πλέον αναπτυγμένης επιχείρησης διακίνησης ναρκωτικών στην παγκόσμια ιστορία, προκειμένου να υποχρεωθεί η Κίνα με κανονιοφόρους και δηλητήρια να δεχθεί τους Βρετανούς εργοστασιάρχες, τους οποίους δεν ήθελε.

Η προσέγγιση του Μιλ είναι το πολιτιστικό πρότυπο. Η ρήση του Σμιθ είναι το ιστορικό.

Σήμερα, οι αρχιτέκτονες της πολιτικής δεν είναι «έμποροι και κατασκευαστές», αλλά περισσότερο οικονομικά ιδρύματα και πολυεθνικές επιχειρήσεις. Η εξελιγμένη σύγχρονη εκδοχή της ρήσης του Σμιθ είναι η «επενδυτική θεωρία της πολιτικής», που αναπτύχθηκε από τον πολιτικό οικονομολόγο Τόμας Φέργκιουσον, με βάση την οποία οι εκλογές θεωρούνται μια ευκαιρία ώστε ομάδες επενδυτών να ενωθούν για να αναλάβουν τον έλεγχο του κράτους, αγοράζοντας ουσιαστικά τις εκλογές. Oπως αποδείχθηκε, οι προτάσεις του Μιλ αποτελούν πολύ καλό μέσο πρόβλεψης της πολιτικής μακροπρόθεσμα.

Για το 2008 έτσι, θα μπορούσαμε να είχαμε προβλέψει ότι η χρηματοοικονομική βιομηχανία είχε προτεραιότητα για την κυβέρνηση Ομπάμα, αφού τα στελέχη της ήταν οι βασικοί του χρηματοδότες και θα προτιμούσαν τον Ομπάμα από τον ΜακΚέιν. Κι έτσι έγινε. Η εβδομαδιαία επιχειρηματική επιθεώρηση «Business Week» θριαμβολογεί τώρα, γιατί οι ασφαλιστικές εταιρείες κέρδισαν τη μάχη για την υγειονομική περίθαλψη και οι οικονομικοί οργανισμοί που δημιούργησαν την πρόσφατη κρίση βγαίνουν αλώβητοι και ακόμη και ενισχυμένοι έπειτα από μια τεράστια ύφεση, που ουσιαστικά βάζει τις βάσεις για την επόμενη κρίση, όπως επισημαίνουν οι συντάκτες. Κι ενώ η κουβέντα συνεχίζεται, άλλοι φορείς έχουν ήδη πάρει πολύτιμα μαθήματα και οργανώνουν εκστρατείες για να υπονομεύσουν κάθε προσπάθεια ενεργοποίησης ακόμη και ήπιων μέτρων στον τομέα της ενέργειας και της προστασίας, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η επιτυχία τους θα στερήσει από τα εγγόνια τους κάθε πιθανότητα για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι είναι κακοί και αδιάφοροι άνθρωποι. Μάλλον οι αποφάσεις είναι θεσμικά επιβεβλημένες. Εκείνοι που επιλέγουν να μην ακολουθήσουν τους κανόνες, αποκλείονται μερικές φορές, μάλιστα, με αξιοσημείωτο τρόπο.

Τα λόγια του Aνταμ Σμιθ έχουν κάποιες εξαιρέσεις που είναι διδακτικές. Eνα σημαντικό σύγχρονο τέτοιο παράδειγμα είναι η πολιτική της Ουάσιγκτον έναντι της Κούβας από τότε που η τελευταία κέρδισε την ανεξαρτησία της πριν από 50 χρόνια. Η αμερικανική είναι μια ασυνήθιστα ελεύθερη κοινωνία κι έτσι έχουμε πρόσβαση σε εσωτερικά έγγραφα που αποκαλύπτουν το σκεπτικό και τα σχέδια των αρχιτεκτόνων της πολιτικής. Μέσα σε λίγους μήνες μετά την ανεξαρτητοποίηση, η κυβέρνηση Αϊζενχάουερ κατέστρωσε μυστικά σχέδια για την ανατροπή του καθεστώτος και δρομολόγησε προγράμματα εκφοβισμού και οικονομικού πολέμου, τα οποία κλιμακώθηκαν από τον Κένεντι και συνέχισαν να υπάρχουν με διάφορες μορφές μέχρι σήμερα. Από την αρχή, ξεκάθαρη πρόθεση ήταν να τιμωρηθεί σε ικανό βαθμό ο λαός της Κούβας, ώστε να ανατρέψει το εγκληματικό καθεστώς. Το έγκλημά του ήταν η «επιτυχής ανυπακοή» έναντι της αμερικανικής πολιτικής από τη δεκαετία του 1820, όταν το Δόγμα Μονρόε διακήρυσσε την πρόθεση των ΗΠΑ να κυριαρχήσουν στο δυτικό ημισφαίριο και να μην ανεχθούν καμία ανάμιξη από έξω ή από μέσα.

Ενώ η πολιτική έναντι της Κούβας είναι σύμφωνη προς τη ρήση του Θουκυδίδη, έρχεται σε αντίθεση με την αρχή του Aνταμ Σμιθ, κι ως εκ τούτου δίνει ένα ιδιαίτερο νόημα στη διαμόρφωση της πολιτικής. Επί δεκαετίες, οι Αμερικανοί τάσσονταν υπέρ της εξομάλυνσης των σχέσεων με την Κούβα. Το να αγνοεί κανείς τη βούληση του λαού είναι φυσιολογικό, αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει εδώ το γεγονός ότι ισχυροί παράγοντες του επιχειρηματικού κόσμου ήταν επίσης υπέρ της εξομάλυνσης: στον τομέα των (καθετοποιημένων) αγροτικών επιχειρήσεων, της ενέργειας, της φαρμακοβιομηχανίας και άλλων, που κατά κανόνα διαμορφώνουν το βασικό πλαίσιο της πολιτικής. Τα συμφέροντά τους στη συγκεκριμένη περίπτωση παραμερίζονταν από μια αρχή των διεθνών σχέσεων, που δεν χαίρει αποδοχής στην επίσημη ακαδημαϊκή βιβλιογραφία των διεθνών σχέσεων, την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «αρχή της Μαφίας». Εκεί ο Νονός δεν ανέχεται την «ανυπακοή» ούτε από έναν μικροκαταστηματάρχη που αρνείται να πληρώσει τα χρήματα της προστασίας. Είναι πολύ επικίνδυνο. Γι' αυτό και πρέπει να συντριβεί και μάλιστα παραδειγματικά, ώστε οι άλλοι να καταλάβουν ότι η ανυπακοή δεν αποτελεί μία από τις επιλογές τους. Αυτού του είδους η απείθεια στο Αφεντικό θα μπορούσε να αποτελέσει «ιό», που θα «μετέδιδε την ασθένεια», για να δανειστούμε κι έναν όρο του Κίσινγκερ, όταν προετοίμαζε την ανατροπή της κυβέρνησης Αλιέντε. Αυτό αποτελούσε ένα κυρίαρχο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ κατά την περίοδο της παγκόσμιας κυριαρχίας τους και φυσικά είχε πλούσιο παρελθόν.

Eνα άλλο ζήτημα που αναδύθηκε με την αυγή της μονοπολικής συγκυρίας ήταν η μοίρα του ΝΑΤΟ. Η παραδοσιακή νομιμοποίηση για το ΝΑΤΟ ήταν η άμυνα ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα. Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το πρόσχημα εξανεμίστηκε. Κάποιες αφελείς ψυχές που έχουν πίστη στο δόγμα της επικράτησης, θα περίμεναν να εξαφανιστεί και το ΝΑΤΟ. Μάλλον το αντίθετο. Το ΝΑΤΟ γρήγορα επεκτάθηκε. Οι λεπτομέρειες είναι αποκαλυπτικές και για τον καιρό του Ψυχρού Πολέμου και για όσα ακολούθησαν, και, γενικότερα, για το πώς μορφοποιείται και εφαρμόζεται η πολιτική του κράτους.

Πριν από λίγες μέρες η κυβέρνηση Ομπάμα ανακοίνωσε έναν επαναπροσδιορισμό των αντιπυραυλικών συστημάτων στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτό οδήγησε σε μεγάλο εύρος σχολίων και αντιπαραθέσεων -που, όπως στο παρελθόν, τεχνηέντως απέφυγαν το κύριο ζήτημα.

Tα συστήματα διαφημίζονται ως άμυνα εναντίον μιας επίθεσης από το Ιράν. Αλλά δεν μπορεί αυτό να είναι το κίνητρο. Η πιθανότητα να εξαπολύσει μια πυραυλική επίθεση το Ιράν, πυρηνική ή όχι, βρίσκεται περίπου στο ίδιο επίπεδο με αυτή ενός αστεροειδή να χτυπήσει τη Γη -εκτός, φυσικά, εάν οι κυρίαρχοι κληρικοί διακατέχονται από μια φανατική επιθυμία να πεθάνουν και θέλουν να δουν και το Ιράν να αποτεφρώνεται στιγμιαία μαζί τους. Ο σκοπός των συστημάτων αναχαίτισης των ΗΠΑ, εάν και όποτε αυτά λειτουργήσουν, είναι να εμποδίσουν κάθε μορφής αντίποινα σε μία επίθεση των ΗΠΑ ή του Ισραήλ στο Ιράν -που σημαίνει, να εκμηδενίσουν κάθε ιρανικό πυρηνικό οπλοστάσιο. Τα αντιπυραυλικά συστήματα είναι ένα όπλο πρώτου χτυπήματος και αυτό είναι κατανοητό από όλες τις πλευρές. Ομως αυτό φαίνεται να ανήκει σε εκείνα τα δεδομένα που καλύτερα είναι να μη βγαίνουν στο φως.

Για να επιστρέψουμε στο ΝΑΤΟ, η διακηρυγμένη αρμοδιότητά του είναι πλέον ακόμα περισσότερο επεκτατική από τα σύνορα της Ρωσίας. Ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Ομπάμα, στρατιωτικός διοικητής των Πεζοναυτών Τζέιμς Τζόουνς, πιέζει για τη μετακίνηση του ΝΑΤΟ προς νότο όπως επίσης και προς ανατολάς, ώστε να ενισχύσει τον έλεγχο των ΗΠΑ πάνω στα ενεργειακά αποθέματα της Μέσης Ανατολής. Ο στρατηγός Τζόουνς επίσης υποστηρίζει μια «ΝΑΤΟϊκή δύναμη αντίδρασης» που θα προσδίδει στη διοικούμενη από τις ΗΠΑ στρατιωτική συμμαχία «πολύ μεγαλύτερη ευέλικτη δυνατότητα να χειρίζεται ταχύτατα καταστάσεις σε πολύ μακρινές αποστάσεις», ένας στόχος που τώρα οι ΗΠΑ αγωνίζονται σκληρά να πετύχουν στο Αφγανιστάν. Ο (σ.σ. πρώην) γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χόοπ Σέφερ ενημέρωσε μια ΝΑΤΟϊκή σύνοδο ότι «τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ πρέπει να φρουρούν αγωγούς που μεταφέρουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο προς τη Δύση» και, γενικότερα, να προστατεύουν θαλάσσιους δρόμους που χρησιμοποιούν τα πετρελαιοφόρα, καθώς και άλλες «κρίσιμες υποδομές» του συστήματος ενέργειας. Αυτή η απόφαση ξεκαθαρίζει με μεγαλύτερη σαφήνεια τις μεταψυχροπολεμικές πολιτικές της αναδιοργάνωσης του ΝΑΤΟ σε μία διοικούμενη από τις ΗΠΑ διεθνή δύναμη επέμβασης, με ειδικό ενδιαφέρον τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων. Πιθανώς, η αποστολή περιλαμβάνει και την προστασία του σχεδιαζόμενου αγωγού αξίας 7,6 δισ. δολαρίων που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από το Τουρκμενιστάν στο Πακιστάν και στην Ινδία, περνώντας μέσα από την επαρχία Κανταχάρ του Αφγανιστάν, όπου βρίσκεται ανεπτυγμένη στρατιωτική δύναμη από τον Καναδά.Ο στόχος είναι να «μπλοκαριστεί ένας ανταγωνιστικός αγωγός που θα μεταφέρει αέριο από το Ιράν στο Πακιστάν και την Ινδία» και να «μειωθεί η κυριαρχία της Ρωσίας στις ενεργειακές εξαγωγές της Κεντρικής Ασίας», ανέφερε ο Καναδικός Τύπος περιγράφοντας ρεαλιστικά τις γενικές γραμμές του νέου «Μεγάλου Παιχνιδιού» στο οποίο η υπό την ηγεσία των ΗΠΑ διεθνής παρεμβατική δύναμη θα είναι σημαντικός παίκτης.

Hδη από την αρχή της μεταπολεμικής περιόδου είχε γίνει κατανοητό ότι η Δυτική Ευρώπη θα επέλεγε ενδεχομένως μια ανεξάρτητη πορεία, ίσως το γκολικό όραμα μιας Ευρώπης από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια. Στην περίπτωση αυτή το πρόβλημα δεν είναι ένας «ιός» που μπορεί «να μεταδώσει τη μόλυνση» αλλά μία πανδημία που μπορεί να ανατρέψει ολόκληρο το σύστημα του παγκόσμιου ελέγχου. Προορισμός του ΝΑΤΟ ήταν εν μέρει να αντικρούσει αυτή τη σοβαρή απειλή. Η σημερινή επέκταση του NATO και οι φιλόδοξοι στόχοι του νέου ΝΑΤΟ οδηγούν αυτούς τους στόχους ακόμη πιο μακριά.

Ετσι λοιπόν τα πράγματα προχώρησαν μέσα από τη μονοπολική συγκυρία, εμμένοντας στις καθιερωμένες αρχές των διεθνών υποθέσεων. Ειδικότερα, οι πολιτικές συμμορφώνονται με τα δόγματα περί παγκόσμιας τάξης που διαμορφώθηκαν από ανώτατους Αμερικανούς στρατηγικούς σχεδιαστές στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Από το 1939 είχαν αντιληφθεί ότι, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα του πολέμου, οι ΗΠΑ θα αναδεικνύονταν σε παγκόσμια δύναμη εκτοπίζοντας τη Βρετανία. Κατά συνέπεια κατέστρωσαν σχέδια που προέβλεπαν ότι οι ΗΠΑ θα ασκούσαν έλεγχο σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κόσμου. Αυτή η «Μεγάλη Περιοχή», όπως την αποκαλούσαν, θα περιελάμβανε τουλάχιστον το δυτικό ημισφαίριο, την πρώην βρετανική αυτοκρατορία, την Απω Ανατολή και τους ενεργειακούς πόρους της δυτικής Ασίας. Σ' αυτή τη Μεγάλη Περιοχή οι ΗΠΑ θα είχαν «αναμφισβήτητη εξουσία» με «στρατιωτική υπεροχή» και θα ενεργούσαν έτσι ώστε να διασφαλίζουν τον «περιορισμό οποιασδήποτε άσκησης εθνικής κυριαρχίας» από κράτη που θα μπορούσαν να παρέμβουν στα παγκόσμια σχέδιά τους. Στην αρχή οι σχεδιαστές της αμερικανικής στρατηγικής πίστεψαν ότι στην Ευρώπη θα επικρατούσε ίσως η Γερμανία αλλά, καθώς η Ρωσία άρχισε να εξουδετερώνει τη Βέρμαχτ, το όραμά τους έγινε πιο επεκτατικό και η Μεγάλη Περιοχή έπρεπε να ενσωματώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της Ευρασίας και τουλάχιστον τη Δυτική Ευρώπη, την οικονομική καρδιά της Ευρασίας.

Το φάσμα του σχεδιασμού στενό αλλά επιτρέπει κάποιες παραλλαγές. Η κυβέρνηση του Μπους του 2ου έφτασε μέχρι το άκρο του επιθετικού μιλιταρισμού και της αλαζονικής περιφρόνησης ακόμη και για τους συμμάχους. Καταδικάστηκε έντονα γι' αυτές τις πρακτικές ακόμη και από φωνές της δεσπόζουσας πολιτικής τάσης. Η δεύτερη θητεία του Μπους ήταν πιο μετριοπαθής. Κάποιες από τις πιο ακραίες προσωπικότητες απομακρύνθηκαν -Ράμσφελντ, Γούλφοβιτς, Ντάγκλας Φέιθ και άλλοι. Ο Τσένι δεν μπορούσε να εκδιωχθεί από την κυβέρνηση διότι αυτός ήταν η κυβέρνηση. Η πολιτική άρχισε να επιστρέφει προς το πιο μετριοπαθές μοντέλο. Οταν ανέλαβε την εξουσία ο Ομπάμα, η Κοντολίζα Ράις προέβλεψε ότι θα ακολουθούσε τις πολιτικές της δεύτερης θητείας του Μπους. Κι αυτό είναι που συνέβη σε γενικές γραμμές εκτός από ένα διαφορετικό ρητορικό ύφος το οποίο φαίνεται να έχει γοητεύσει μεγάλο μέρος του κόσμου, ίσως λόγω της ανακούφισης για την αποχώρηση του Μπους.

Μία βασική διαφορά μεταξύ του Μπους και του Ομπάμα περιγράφεται πολύ καλά από την περίπτωση ενός ανώτατου συμβούλου της κυβέρνησης Κένεντι στο απόγειο της κουβανικής πυραυλικής κρίσης. Οι στρατηγικοί σχεδιαστές του Κένεντι έπαιρναν αποφάσεις που κυριολεκτικά απειλούσαν τη Βρετανία με καταστροφή αλλά δεν ενημέρωναν τους Βρετανούς. Στη φάση εκείνη ο εν λόγω σύμβουλος όρισε την «ειδική σχέση» με τη Βρετανία: H Βρετανία, είπε, είναι «ο υπασπιστής μας»- η κομψή λέξη είναι «εταίρος». Η Βρετανία προτιμά φυσικά την κομψή λέξη. Ο Μπους και η ομάδα του αποκαλούσαν τις χώρες του κόσμου «υπασπιστές» τους. Ετσι, ανακοινώνοντας την εισβολή στο Ιράκ, ενημέρωσαν τον ΟΗΕ ότι μπορούσε να ακολουθήσει τις διαταγές των ΗΠΑ ή να μην έχει κανένα ρόλο στην υπόθεση. Αυτή η ξεδιάντροπη αλαζονεία προκάλεσε φυσικά εχθρότητα. Ο Ομπάμα ακολουθεί διαφορετική τακτική. Χαιρετίζει ευγενικά τους ηγέτες και τους λαούς του κόσμου ως «εταίρους» και συνεχίζει να τους αντιμετωπίζει ως «υπασπιστές» μόνο κατ' ιδίαν. Οι ξένοι ηγέτες προτιμούν πολύ περισσότερο αυτή τη στάση και το κοινό γοητεύεται ενίοτε από αυτή. Θα ήταν ωστόσο σώφρον να δίνουμε έμφαση στις πράξεις, όχι στις ρητορείες και την ευχάριστη διαγωγή. Οι πράξεις συνήθως λένε μία διαφορετική ιστορία, κάτι που ισχύει και στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Aν και ο κόσμος είναι μονοπολικός στο στρατιωτικό πεδίο, δεν ισχύει εδώ και αρκετό καιρό το ίδιο και για το οικονομικό πεδίο. Μέχρι τη δεκαετία του '70, ο κόσμος είχε γίνει από οικονομικής άποψης «τριπολικός», με συγκρίσιμα οικονομικά κέντρα στη βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και τη βορειοανατολική Ασία. Μέχρι σήμερα, η παγκόσμια οικονομία έχει γίνει ακόμη πιο διαφοροποιημένη, ιδίως με την ταχεία ανάπτυξη των ασιατικών οικονομιών που αψήφησαν τους κανόνες της νεοφιλελεύθερης «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον». Η Λατινική Αμερική αρχίζει κι εκείνη να απελευθερώνεται από αυτόν τον ζυγό. Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να στρατιωτικοποιήσουν και τη Λατινική Αμερική είναι άλλωστε μία αντίδραση σε αυτές τις εξελίξεις, ιδίως στη νότια Αμερική η οποία, για πρώτη φορά από την εποχή των Ευρωπαίων κατακτητών, έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει τα θεμελιώδη προβλήματα που έχουν βασανίσει την ήπειρο.

Το τι θα γίνει στη συνέχεια είναι αδύνατον να προβλεφθεί. Ετσι ήταν πάντοτε με τις ανθρώπινες υποθέσεις.

Ένα καλό μάθημα

Ένα καλό μάθημα από έναν πολιτικό αντίπαλο. Αντιγράφω από το άρθρο του κ. Μανδραβέλη στην "Καθημερινή":
"Το πρόβλημα με την Αριστερά δεν είναι το όραμά της. Αυτό υπήρχε πάντα, αλλά ταυτόχρονα είχε και θεωρία, η οποία αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα. Τώρα σταμάτησε να αναλύει και ρέπει στον πολιτικό λυρισμό. Για κάθε πρόβλημα έχει ένα ποίημα. Σε κάθε πρόκληση έχει την απάντηση ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Η άνοδος όμως της ακροδεξιάς στην Ευρώπη δείχνει ότι υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι που είναι εφικτοί. Και δυστυχώς για την Αριστερά γίνονται στα λαϊκά στρώματα επιθυμητοί."
Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Απώλειες

Μετά την χθεσινή εκλογική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν επιτέλους και τα λόγια απώλειας για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Μας λείπει το καθαρό μυαλό και η πολιτική οξύνοιά του. Τι θα μας έλεγε τώρα; Τι κάναμε λάθος;
Ποτέ πριν ο Συνασπισμός δεν κατέβηκε σε ευρωεκλογές με μισόλογα σχετικά με τον ευρωπαϊκό του προσανατολισμό. Η σχιζοφρενική αντίφαση του ΚΚΕ (συμμετοχή σε "αστικές" εκλογές είτε για το εθνικό, είτε για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και μαζί καταγγελία και απόρριψή τους) δεν είχε βρει πρόσφορο έδαφος στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς. Μέχρι τώρα. Η απώλεια της φυσιογνωμίας του κόμματος δεν περιορίζεται στην ευρωπαϊκή του θέση.
Χρειαζόμαστε επαναπροσανατολισμό στα βασικά της ανανεωτικής αριστεράς: Μόνον έτσι οι εκλογικές αποτυχίες δε θα χαράζονται στο μυαλό μας σαν πολιτικές. Γιατί εκλογική αποτυχία δεν ήταν για μας πάντα συνώνυμη της πολιτικής αποτυχίας. Σήμερα όμως, μια πικρή γεύση επιμένει στο στόμα μου...

Ακόμα χωρίς λόγια...

Ο Καραγκιόζης

Όταν, πριν πολλά χρόνια, ένας φίλος ετοίμαζε μια παράσταση Καραγκιόζη για το σχολείο του, είχε έλθει σε τηλεφωνική επαφή με τον Ευγένιο Σπαθάρη. "Ξέρεις ποιος απάντησε στο τηλέφωνο;" με ρωτούσε λίγες μέρες μετά, σκασμένος στα γέλια· "ο Καραγκιόζης". Η παράσταση έγινε, είχε απροσδόκητα μεγάλη επιτυχία και αποτέλεσε ευκαιρία να γνωριστούμε πάνω από ένα ποτήρι κρασί με τον απίστευτο αυτόν άνθρωπο. Από όλα τα χαρακτηριστικά του, ένα μας έκανε ανεξίτηλη εντύπωση: η ευγένειά του.
Ο ευγενέστατος κύριος Ευγένιος μας άφησε χρόνους. Μαζί του, μας άφησε (οριστικά ίσως) ένα κομμάτι του εαυτού μας -τα παιδιά που κάποτε ήμαστε και δεν θα είμαστε ποτέ πια.
Και στα δικά μας.

Σκεπτικισμός

Η αισιοδοξία του προέδρου του Συνασπισμού πως, "ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγράψει το μεγαλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα που έχει ποτέ καταγράψει ο χώρος μας σε εκλογική αναμέτρηση" δεν μπορεί παρά να γεννά κάποιον σκεπτικισμό. Από πού αντλεί την αισιοδοξία του ο κ. Τσίπρας; Όλοι οι ψηφοφόροι της αριστεράς βλέπουν την διαρκή συρρίκνωση του κόμματος και την σαφή του πλέον υποχώρηση στην τέταρτη (μετά το ΚΚΕ) θέση και σε ποσοστά ανάλογα της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης. Όλοι βλέπουμε να εξανεμίζονται οι προ έτους εντυπωσιακές δημοσκοπικές επιδόσεις και προβληματιζόμαστε.
Πολλοί στεναχωριούνται βλέποντας πως, μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, οι περισσότεροι από τους κεντρογενείς ψηφοφόρους, που για ένα μικρό χρονικό διάστημα είχαν στραφεί προς τον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς ανέκρουσαν πρύμναν, επιστρέφοντας στις πασοκικές μητρικές αγκάλες.
Οι υπόλοιποι, αναγνωρίζουμε το αναπόδραστο της εξέλιξης αυτής: Ο ΣΥΡΙΖΑ έπραξε το αυτονόητο κατά την διάρκεια των γεγονότων· ήταν η μοναδική πολιτική δύναμη με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση που πήρε το μέρος των ξεσηκωμένων κατά του κράτους νέων. Έκανε, δηλαδή, αυτό που αν- δεν- έκανε- δεν- θα- ήταν- αυτό- που- είναι.
Στην έμπρακτη υποστήριξη του sine qua non του χαρακτήρα του, η συντηρητική ελληνική κοινωνία αποκρίθηκε -επίσης αυτονόητα- με βιαστική απομάκρυνση από κοντά του.
Η όλη διαδικασία δεν εμπνέει ανησυχία στους πολίτες που εμπνέονται από την μη-αυτοαναφορική αριστερά, εκείνο δηλαδή το κομμάτι της που αντλεί το κοινωνικό παράδειγμά της από την κοινωνία και όχι από τον εαυτό της (όπως το ΚΚΕ). Θα ενέπνεε -αντιθέτως- ανησυχία οποιαδήποτε άλλη στάση του κόμματος.
Εξ άλλου, ποιος πραγματικά πιστεύει πως πραγματικά η κοινωνική απήχηση του κόμματος είναι πάνω από 5%;
Η αισιοδοξία του προέδρου του Συνασπισμού θα ναυαγήσει -φοβάμαι- στις ξέρες της πραγματικότητας. Ας μη ναυαγήσει μαζί της και η πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια αναντικατάστατη πολιτική στέγη για πολλούς από μας που, στην περίπτωση που λείψει- θα μεταμορφωθούμε σε πολιτικούς clochard.

Η ανοησία των πνευματικών δικαιωμάτων

,
Διαβάστε το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή της 3ης Μαΐου. Περιέχει ένα τεκμηριωμένο ιστορικό της απάτης των "πνευματικών δικαιωμάτων" και δίνει τροφή για σκέψη. Η πρόδηλα ληστρική διάθεση των εταιρειών-ταγών της μεγαλύτερης απάτης του αιώνα μας και ο -με κάθε μέσο- προσεταιρισμός των πολιτικών προσώπων που, αν και θα έπρεπε να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον και την απρόσκοπτη διάδοση ιδεών και πνευματικών έργων προς χάριν της δημόσιας παιδείας και της δημοκρατίας, τους προσφέρουν την νομική κάλυψη στην συνέχεια της καταλήστευσης του υπάτου δημοσίου αγαθού, εξωθούν τους πολίτες στο ιδιότυπο αντάρτικο στο οποίο εξελίσσεται η peer-to-peer ανταλλαγή έργων μέσα από το διαδίκτυο.
Πειρατεία δεν είναι η διακίνηση έργων τέχνης μέσω του διαδικτύου· πειρατεία είναι η απαίτηση πληρωμής για το αυτονόητα δημόσιο αγαθό.

Αποφάσεις

Ο κ. Καλλίτσης (Καθημερινή, 3-5) μας πληροφορεί ότι δαπανώνται κάθε χρόνο περί τα 350 εκ. ευρώ για την συντήρηση και την λειτουργία περίπου τριάντα μιας χιλιάδων αυτοκινήτων που το ελληνικό κράτος χρησιμοποιεί για την μετακίνηση των κάθε είδους αξιωματούχων του (από τον πρόεδρο της δημοκρατίας μέχρι τον κοινοτάρχη της Άνω Ραχούλας). Επισημαίνει εξάλλου, ότι αυτό το γεγονός δημιουργεί μια αίσθηση "χλίδας" στο ελληνικό δημόσιο, που αποδυναμώνει ή, ακόμη αναιρεί, τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα τα οποία επιβάλλονται σήμερα για το συμμάζεμα του δημοσιονομικού χάους (που πρωτίστως οφείλεται στην κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος μέσω παρομοίων πρακτικών).
Φαντάζομαι πως η σεμνότητα και η ταπεινότητα του πρωθυπουργού δεν του επιτρέπουν να βγάλει μια πανταχούσα δια της οποίας: α) θα διακηρύσσεται η ξεχασμένη αρχή ότι τα δημόσια αξιώματα έχουν τον χαρακτήρα "λειτουργιών" (όποιος θέλει ας ανατρέξει στα σχολικά του βιβλία της ιστορίας για να βρει το νόημα αυτής της ξεχασμένης λέξης, που έχει, εκφυλιστικά εκπέσει σε "λειτούργημα") και, ως εκ τούτου ο λαός δεν υποχρεούται να πληρώνει την μετακίνηση (ή διαμονή, ή ενδιαίτηση, ή διασκέδαση) των υπηρετούντων σ' αυτά και β) ότι άμεσα όλα τα εν λόγω οχήματα πλην -ίσως- του υπηρεσιακού αυτοκινήτου του προέδρου της δημοκρατίας θα εκποιηθούν.

Είναι απλό: οι πολίτες σκανδαλίζονται από την χλιδή την οποία απολαμβάνουν οι μικροί και μεγάλοι αξιωματούχοι. Η χλιδή αίρει τους δεύτερους σε θέση δερβεναγάδων και ο λαός ξέρει πως στον δερβέναγα οφείλεις μόνον ανυπακοή.

Λύση τώρα

ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ

ΤΩΡΑ

Δείτε γιατί εδώ
και εδώ

Αντισταθείτε

Η νεότητα δεν είναι έγκλημα!!!

Αντιστεκόμαστε στο κράτος αδίκου...

ΒΑΛΤΕΡ ΒΕΛΤΡΟΝΙ

Αναδημοσίευση από την "Ελευθεροτυπία"

ΒΑΛΤΕΡ ΒΕΛΤΡΟΝΙ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

«Πληρώνουμε έναν οικονομικό εξτρεμισμό...»

Των ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ - ΕΡΣΗΣ ΒΑΤΟΥ

Πρόσφατα η εφημερίδα «Los Angeles Times» τον χαρακτήρισε «αντίστοιχο Ευρωπαίο Ομπάμα», ο ίδιος δηλώνει φίλος του νεοεκλεγέντος προέδρου της Αμερικής (έγραψε το 2007 την εισαγωγή του αυτοβιογραφικού του βιβλίου «Τολμώ να ελπίζω») και πιστεύει γι' αυτόν ότι «παντρεύει τη συναίσθηση με την πραγματικότητα».

«Σε μας, την Κεντροαριστερά, απόκειται το καθήκον να δώσουμε πραγματικές απαντήσεις, σε βάθος και με διάρκεια. Ασφάλεια και κοινωνική συνοχή, ανάκαμψη της ανάπτυξης αλλά και ικανότητα να αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα τις ανησυχίες και τις αγωνίες των πολιτών» (φωτ. ΑΠΕ)

Για τον Βάλτερ Βελτρόνι ο λόγος, για τον πολιτικό, τον δημοσιογράφο, τον συγγραφέα, τον πετυχημένο δήμαρχο της Ρώμης και τον ηγέτη του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Βάλτερ Βελτρόνι επισκέπτεται αυτές τις ημέρες τη χώρα μας προσκεκλημένος του Πάντειου Πανεπιστημίου, που σήμερα τον αναγορεύει σε επίτιμο διδάκτορα Δημοσιογραφίας και Πολιτισμού του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού. (Με την ευκαιρία της επίσκεψής του θα παρουσιάσει στον «Ιανό», στις 16.15 την ελληνική έκδοση του βιβλίου του «Η ανακάλυψη της Αυγής» εκδόσεις «Μπατσιούλας»).

Από διαφορετικές φάσεις πέρασε η πολιτική σταδιοδρομία του Βάλτερ Βελτρόνι, αφού ο ίδιος ξεκίνησε από γραμματέας της FGCI, της Νεολαίας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το PCI το 1987 και στη συνέχεια υπήρξε από τους ιδρυτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς, εξελέγη δήμαρχος της Ρώμης το 2001 και το 2006. Το 2007 ανέλαβε την ηγεσία τού τότε νεοσύστατου Δημοκρατικού Κόμματος.

Με αφορμή το ταξίδι του στην Ελλάδα, αλλά και τις πρόσφατες παγκόσμιες εξελίξεις, ο πρόεδρος του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος μίλησε στην «Ε» για τη σημερινή του αντίληψη της πολιτικής.

Κάποτε (το 1995) σε μια συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα «La Stampa» είχε πει ότι «ήταν δυνατόν να είναι κανείς εγγεγραμμένος στο Κομμουνιστικό Κόμμα χωρίς να είναι ακριβώς κομουνιστής». Σήμερα ο Βάλτερ Βελτρόνι επιμένει στο γεγονός ότι «το κράτος είναι αυτό που θα πρέπει να βάζει τους κανόνες στην αγορά» και ότι ουσιαστικά στις ημέρες μας «πληρώνουμε το τίμημα του φιλελευθερισμού, μιας απουσίας κανόνων, που οδήγησε σε έναν οικονομικό εξτρεμισμό». Χαρακτηρίζει τον Μπερλουσκόνι και γενικότερα την ιταλική Δεξιά «ένα μείγμα συντήρησης και λαϊκισμού». Και επισημαίνει το καθήκον της Κεντροαριστεράς, που είναι να «δώσει πραγματικές απαντήσεις, σε βάθος και με διάρκεια».

Ολόκληρη η συζήτησή μας με τον Βάλτερ Βελτρόνι έχει ως εξής:

«Ο Ομπάμα παντρεύει τη συμμετοχή στην πραγματικότητα με την τάση για το ιδανικό», λέει ο Βάλτερ Βελτρόνι

Το πάθος του Ομπάμα

Πολλοί σας θεωρούν τον αντίστοιχο Ευρωπαίο Ομπάμα. Πιστεύετε ότι και η χώρα σας, η Ιταλία, είναι έτοιμη για μια «δημοκρατική» στροφή;

«Παρακολουθώ τον Ομπάμα από το 2004 και με είχε συγκινήσει η ομιλία του στο Συνέδριο των Δημοκρατικών. Η δύναμή του, το πάθος του. Η αίσθησή μου ήταν ότι αντιπροσώπευε την καλύτερη εκδοχή ενός Δημοκρατικού. Την επόμενη χρονιά τον συνάντησα στην Ουάσιγκτον και ουσιαστικά επιβεβαίωσα την αρχική μου εντύπωση. Ο Ομπάμα παντρεύει τη συμμετοχή στην πραγματικότητα με την τάση για το ιδανικό. Η πολιτική του κατάρτιση συντελέστηκε βάσει της εμπειρίας του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος και το δικό του σύστημα αξιών. Σε όλη μου τη ζωή ήλπιζα να γεννηθεί στην Ιταλία ένα κόμμα με το ίδιο όνομα και την ανάλογη έμπνευση. Ανέκαθεν πίστευα ότι η μεταρρύθμιση πραγματώνεται μέσω ριζοσπαστικών αρχών και συγκεκριμένων προγραμμάτων. Αυτή είναι η διαδρομή μου. Προσωπικά αποπειρώμαι να μιλήσω μια γλώσσα που στην Ιταλία συχνά γίνεται αντιληπτή ως ιδεαλιστική και ονειροπόλα, για μένα όμως είναι η μόνη ικανή να μετατρέψει την πολιτική σε πάθος, προγράμματα και αξίες».

Εχετε την αίσθηση ότι ο δυτικός κόσμος βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι;

«Ναι, το πιστεύω. Και πρόκειται για ένα περίπλοκο σταυροδρόμι, που όμως δεν στερείται ευκαιριών. Ξέρετε, το ιδεόγραμμα με το οποίο οι Κινέζοι γράφουν τη λέξη κρίση αποτελείται από δύο στοιχεία: κίνδυνος και ευκαιρία. Εμείς οφείλουμε να αδράξουμε αυτή την ευκαιρία που είναι γραμμένη μέσα στην κρίση, κατά τα άλλα σοβαρή και επικίνδυνη. Τούτο αφορά όλον τον κόσμο αλλά κυρίως τη Δύση: το θετικό σημάδι -μετά τη δραματική κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και το ξεκίνημα της κρίσης που απειλεί ανοιχτά την πραγματική οικονομία- είναι η εκλογή του Ομπάμα στις ΗΠΑ. Στην πιο δύσκολη στιγμή, την ώρα που οι εικόνες από τη Γουόλ Στριτ ταξίδευαν σε ολόκληρο τον κόσμο, η Αμερική θα μπορούσε να είχε αντιδράσει με συντηρητικά αντανακλαστικά. Αντ' αυτού όμως επέλεξε την αλλαγή. Θα πρέπει ανάλογα να πράξουμε και στην Ευρώπη, αποσκοπώντας σε ανάκαμψη της οικονομίας, που θα έχει στο οπλοστάσιό της πόρους για τις πλέον αδύναμες ομάδες πληθυσμού, δημόσιες δαπάνες ικανές να δημιουργήσουν δομές αναγκαίες σε μια πραγματική οικονομία, ανάπτυξη που θα αντιμετωπίζει τα οικολογικά θέματα όχι ως ενοχλητικό εμπόδιο αλλά ως ατμομηχανή μιας μεγάλης μεταρρύθμισης».

Παιχνίδια σπέκουλας

Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι ευθύνες των φιλελεύθερων πολιτικών για την οικονομική κρίση που πλήττει τελευταία ολόκληρο τον πλανήτη;

«Ουδείς, ούτε και αυτός ο Μπους, μπορεί να αρνηθεί ότι πληρώνουμε το τίμημα του φιλελευθερισμού, μιας απουσίας κανόνων, που οδήγησε σε έναν οικονομικό εξτρεμισμό, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι σπέκουλας που προκάλεσε την καταστροφή της Lehman Brothers, την κατάρρευση του βαρέος πυροβολικού του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος και αλυσιδωτή αντίδραση στη διεθνή οικονομία, μέχρι του σημείου να πλήξει ευθέως αποταμιεύσεις, οικογένειες, επιχειρήσεις, καταναλωτές.

Βλέπω ότι μετά τις φιλελεύθερες υπερβολές τώρα είναι πολλοί εκείνοι που ερωτεύτηκαν την κρατική παρέμβαση. Εγώ λέω ότι ασφαλώς και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το μοχλό των δαπανών και των δημοσίων επενδύσεων, πρέπει να υποστηρίξουμε τους καταναλωτές και τα νοικοκυριά, με θορυβεί όμως αυτή η βούληση για παρεμβατισμό, που στόχο έχει να επιτύχει έλεγχο των τραπεζών και των επιχειρήσεων από το κοινό: είναι μια ιστορία που είδαμε στην Ιταλία στο παρελθόν και η οποία μας ζημίωσε. Το κράτος είναι αυτό που θα πρέπει να βάζει τους κανόνες και η αγορά να λειτουργεί πραγματικά».

Πρόσφατα αποκαλέσατε τον Μπερλουσκόνι «άνθρωπο της ρήξης και όχι του διαλόγου». Πολλοί στην Ελλάδα αναρωτιούνται πώς γίνεται η πλειοψηφία των Ιταλών να τον υποστηρίζει ακόμα.

«Ο Μπερλουσκόνι και γενικότερα η ιταλική Δεξιά είναι ένα μείγμα συντήρησης και λαϊκισμού. Αναζητώντας συναινέσεις υποδαύλισαν αισθήματα συναγερμού, φόβου και αβεβαιότητας, πολύ διαδεδομένα στην Ιταλία. Πρόκειται για λανθασμένη απόκριση σε ένα πραγματικό πρόβλημα. Η κοινωνική ανασφάλεια απαιτεί απαντήσεις που πίστεψε ότι θα τις βρει στη Δεξιά. Μια Δεξιά που υποκίνησε και μεγέθυνε τους φόβους αυτούς. Σε μας, στην Κεντροαριστερά, απόκειται το καθήκον να δώσουμε πραγματικές απαντήσεις, σε βάθος και με διάρκεια. Ασφάλεια και κοινωνική συνοχή, ανάκαμψη της ανάπτυξης, αλλά και ικανότητα να αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα τις ανησυχίες και τις αγωνίες των πολιτών. Ο Μπερλουσκόνι ξεκίνησε τη θητεία του υποσχόμενος διάλογο και μη αντιπαράθεση πλειοψηφίας και αντιπολίτευσης. Η δέσμευση αυτή όμως άντεξε ένα πρωινό. Τώρα, φαίνεται ότι επιθυμεί μόνο επιβεβλημένες λύσεις, αποφάσεις που δεν συζητιούνται ούτε καν στο Κοινοβούλιο. Γι' αυτούς τους λόγους τον χαρακτήρισα άνθρωπο της ρήξης και όχι του διαλόγου».

Παράνοια η τρομοκρατία

Ποια είναι η σχέση σας με το γράψιμο;

«Είμαι παθιασμένος με το γράψιμο και ανέκαθεν το έκανα με ευχέρεια. Είναι για μένα ένας τρόπος να συμπληρώνω τη ζωή μου, να της δίνω άλλη διάσταση».

Το τελευταίο σας μυθιστόρημα, «Η ανακάλυψη της Αυγής», αποτελεί ουσιαστικά μια αναδρομή στα «μολυβένια χρόνια» στην Ιταλία. Τι μας δίδαξε αυτή η εποχή;

«Το μυθιστόρημα αυτό το έγραψα τον Αύγουστο του 2005: υπήρχε μια σοβαρή επαγρύπνηση για το ενδεχόμενο τρομοκρατικών επιθέσεων και ως δήμαρχος της Ρώμης θεώρησα καθήκον μου να παραμείνω στην πόλη και να μην πάω διακοπές. Το μύθο τον είχα στο μυαλό μου και έτσι η συγγραφή του ήταν εύκολη υπόθεση.

Σε ό,τι αφορά τα "μολυβένια χρόνια" για μένα εκείνη η περίοδος ήταν το δικό μας Βιετνάμ, μια τρομερή περίοδος που μίσησα βαθιά. Ανέκαθεν θεωρούσα τρομερό να αφαιρείται η ζωή ενός ανθρώπου εξαιτίας του τυφλού κυνισμού εκείνου που αποφάσιζε εν ψυχρώ ότι ο θάνατος ενός δικαστή, ενός πολιτικού, ενός αστυνομικού ή ενός δημοσιογράφου ήταν απλώς ένα νούμερο που θα προσετίθετο στον κατάλογο ενός παρανοϊκού σχεδίου μιας επανάστασης. Η τρομοκρατία αυτή έκλεψε πολύτιμα χρόνια από τη γενιά μου. Ηταν τρομερά χρόνια. Η Ιταλία ήταν μια χώρα σε άσπρο-μαύρο, σκοτεινή, θλιμμένη και σκυθρωπή. Κάθε βράδυ η τηλεόραση μιλούσε για έναν θάνατο. Το μόνο χρώμα που θυμάμαι είναι εκείνο της φωτιάς των αυτοκινήτων που γίνονταν παρανάλωμα του πυρός. Η τρομοκρατία ήταν μια παράνοια, μια τρέλα. Αυτό είναι και το μοναδικό πολιτικό μήνυμα του μυθιστορήματός μου». *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 04/12/2008

Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Αλλάζοντας θέμα

Τσαγκαροδευτέρα και ανία...
Η συνεχής επανάληψη των ίδιων νέων σε εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα αποδυναμώνουν την είδηση και την εγγράφουν στην λίστα της ανιαρής καθημερινότητας.
Στο διαδίκτυο η ποικιλία θεμάτων και προσεγγίσεων σώνει την κατάσταση.
Αυτή τη βδομάδα θ' ασχοληθούμε κυρίως με την ελευθερία διακίνησης ιδεών και έργων τέχνης στο διαδίκτυο. Υπάρχει μια ομάδα εξαιρετικά ενδιαφερόντων άρθρων στα αρθρώματα "διαδίκτυο" και "τεχνοπολιτική" στο indy.gr.
Θα επανέλθουμε. Ως τότε...
Καλή εβδομάδα

Δύο όψεις

Στο φύλλο της Τετάρτης 5-11 της "Καθημερινής" ο Πάσχος Μανδραβέλης ξεσπά εναντίον του Noam Chomsky (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_05/11/2008_290851) κατηγορώντας τον για εκστόμιση ανοησιών υπό το ένδυμα της σοφίας (τι άλλο μπορούν να σημαίνουν τα εισαγωγικά στις "σοφίες" του τίτλου;).
Η -κακόπιστη- κριτική εστιάζεται σε τρία σημεία: 1. Στην θέση του αμερικανού διανοητή πως η εκλογή του B. Obama δεν συνιστά αφ' εαυτής ουσιαστική αλλαγή πολιτικής και πως ο ίδιος ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ αντιμετωπίσθηκε καθ' όλη την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας σαν ένα εμπορικό προϊόν. 2. Στο -ιστορικό- συμπέρασμα πως η χαρισματική προσωπικότητα ενός ηγέτη είναι εν πολλοίς επικίνδυνη γιατί αμβλύνει την προδιάθεση κριτικής εκ μέρους των πολιτών μετατρέποντάς τους από κριτικά σκεπτόμενους σε οπαδούς και 3. Στην διαπίστωση πως ο Obama, όπως και ο αντίπαλός του είναι βαθιά συντηρητικός και εκπρόσωπος μίας από τις "δύο κλίκες που εκπροσωπούν τον επιχειρηματικό κόσμο των ΗΠΑ και εκφράζουν πολύ πιο δεξιές απόψεις απ´ ότι το εκλογικό σώμα".

Μπορεί οι απόψεις του Chomsky να αποπνέουν έναν αέρα κυνισμού που τις απομακρύνουν από το πνεύμα των ημερών (γεμάτο αισιοδοξία και θετικές σκέψεις), είναι όμως συνεπείς απόψεις που δεν γεννήθηκαν τον τελευταίο καιρό στο κλίμα της Obamania. Επισημαίνουν βαθιά προβλήματα της πολιτικής γενικά (όπως το ζήτημα του ηγέτη) και της αμερικανικής πολιτικής ειδικότερα (εμπορευματοποίηση, συντηρητισμός, διαπλοκή με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα).

Ο Μανδραβέλης αποσιωπά κάποιες θέσεις του Chomsky και απομονώνει άλλες προσπαθώντας έτσι να τον παρουσιάσει σαν ένα συντηρητικό "διανοούμενο" που δεν μπορεί να αισθανθεί την χαρά και την συνέγερση των υπολοίπων συμπατριωτών του-ένα αναίσθητο, εγωκεντρικό τέρας, που δεν καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του.
Η κριτική του δεν αφορά στις θέσεις του καθηγητή του ΜΙΤ.
Αφορά στην εικόνα που ζωγραφίζει το ιδεολόγημα των "διανοουμένων" που εκστομίζουν "σοφίες", απεργαζόμενοι "σχέδια". Η αμφισβήτηση της ιδέας του διανοουμένου είναι η κεντρική ιδέα του άρθρου.
Καλεί ο συντάκτης της "Κ" τον κόσμο (γεμάτο συναισθήματα και φορτωμένο με απογοητεύσεις γενεών) να συστρατευθεί και να αφήσει κατά μέρος την κριτική.

Στον δικό μου κόσμο η συμμετοχή και η συλλογική δράση κατέχουν κεντρική θέση μόνον αν διαπνέονται και οδηγούνται από κριτική στάση και γνώση.
Έτσι, δεν διστάζω να πω πως, μαζί με τον Noam Chomsky, αισθάνομαι ανακούφιση που ο Barack Obama είναι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, μα δεν περιμένω και πολλά απ' αυτόν.

Σημ. Για του λόγου το αληθές: οι αναλυτές του CNN απεφάνθησαν πως τα ποσοστά οικονομικής συμμετοχής στην εκστρατεία Obama σήμαναν το τέλος της σοβαρής λαϊκής ενίσχυσης της πολιτικής καμπάνιας στις ΗΠΑ.

Νοέμβριος

Καλό μήνα σε όλους.
Αύριο οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές.

Μαθητικές παρελάσεις

Με αφορμή την σημερινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου (αλήθεια με ποια λογική γιορτάζουμε την έναρξη ενός πολέμου;) επανέρχεται το θέμα των μαθητικών παρελάσεων. Ένα σχετικό άρθρο με πολύ ενδιαφέρον, -αν και με σημεία που εγείρουν αντιρρήσεις- θα βρείτε στην σελίδα: http://indy.gr/analysis/i-parelasi-toy-ethnikismoy.

Η στρατιωτικού τύπου παρουσία τμημάτων μαθητών στις εθνικές επετείους, αν και μεταξικής έμπνευσης, καλά κρατεί στην ελλάδα (που από τώρα και μέχρι να ξαναμεγαλώσει θα την γράφω με μικρό "ε"), αν και σε κανένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος δεν έχει επιβιώσει μετά την πτώση των φασιστικών καθεστώτων.
Το αίτημα της εθνικής εγρήγορσης απέναντι σε ποικίλους και εναλλασσόμενους εχθρούς που είχε ήδη θέσει η δεξιά από την δεκαετία του '40, θα μπορούσε να δικαιολογήσει την επιμονή του κράτους στην διατήρηση αυτής της φασίζουσας παράδοσης. Αυτό που δεν δικαιολογείται, είναι η έλλειψη αντίδρασης από την ελληνική κοινωνία.
Είναι αδιανόητο πώς οι γονείς (και μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, γονείς με κοινωνική συνείδηση και "προοδευτική" πολιτική στάση) δεν αντιδρούν στην υποχρέωση των παιδιών τους να συμμετάσχουν στις παρελάσεις.
Το ένδυμα νοσταλγίας με το οποίο ενδύονται αυτές οι ψευτοπατριωτικές παράτες δεν μπορεί να κατισχύει της κοινής λογικής που, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα επέτρεπε στην κοινωνία να συγκατανεύει στην στρατιωτικοποίηση της νεολαίας της.
Οι έλληνες αδυνατούμε να μπούμε σαν σύνολο στον 21ο αιώνα. Η φανφαρόνικη ανοησία μας το απαγορεύει. Η μικρόνοη απόρριψη κι αυτής ακόμα της ικανότητας αυτοκριτικής μάς απομονώνει για μια ακόμη φορά από τους υπόλοιπους ευρωπαίους.
Ας αντισταθούμε κατά μόνας.

Πάρτε τα παιδιά σας και πηγαίνετε μια βόλτα στην εξοχή, εσείς που με διαβάζετε.

Πανιώνιος

Το προφίλ ενός αριστερού πολίτη (1)

Ο αντικομφορμισμός
(ή πώς ο αριστερός δεν χωρά στο κοστούμι του)

Οι σκέψεις για το προφίλ του αριστερού πολίτη αποσκοπούν στον ορισμό του τι είναι αριστερά σήμερα. Ακολουθώντας την αντίστροφη από την τρέχουσα λογική, που μας καλεί να προσαρμόσουμε την ζωή και τη στάση μας σε ιδεολογίες, προσπαθούμε να ορίσουμε την αριστερά σαν "αυτό που κάνουν οι αριστεροί" ή αυτό που "είναι οι αριστεροί".
Μικρά και μεγάλα πράγματα που συναπαρτίζουν τον "αριστερό" χαρακτήρα ενός πολίτη δεν μπορούν παρά να είναι και θεμελιώδη χαρακτηριστικά της πολιτικής στάσης των κομμάτων που χαρακτηρίζονται έτσι.
Ο αντικομφορμισμός, για παράδειγμα: Ο αριστερός δεν μπορεί να είναι ο κοστουμαρισμένος κομφορμιστής που στηρίζει στην αξιοπρεπή εμφάνιση και τους κομψούς του τρόπους την σοβαρότητα και την αξιοπιστία του. Ο αριστερός δεν χωρά στο κοστούμι του. Κανένα ερώτημα δεν διαθέτει γι αυτόν μια αυτονόητη απάντηση και κανένας κοινός τόπος δεν θα του απαγορεύσει την δημιουργική σκέψη, που μπορεί να μεταφρασθεί ακόμα και σε ανατρεπτική στάση. Η επανάληψη στερεοτύπων δεν είναι η καλύτερή του, και αισθάνεται ντροπή να χρησιμοποιεί τετριμμένα επιχειρήματα, όσο κι αν αυτά ακούγονται λογικά και ταιριαστά. Η ανάγκη του να εκπλήσσει είναι απότοκη της ανάγκης που αισθάνεται να επινοεί ανά πάσα στιγμή τον εαυτό του. Αισθάνεται αποτροπιασμό όταν καταλαβαίνει ότι ο ίδιος, όσο και οι άνθρωποι που είναι γύρω του αντιμετωπίζονται από επαγγελματίες της πολιτικής σαν αριθμοί σε δημοσκοπήσεις και μαθηματικά μοντέλα, όσο κι αν αυτά είναι ενίοτε κολακευτικά για το κόμμα του. Δεν ανέχεται τον κατακερματισμό της ζωής του και δεν καταλαβαίνει γιατί ο έρωτας, η μόρφωση, η διασκέδαση ή το ραχάτι του δεν μπορούν να είναι θέματα της πολιτικής ατζέντας ισότιμα με την οικονομική του κατάσταση, την εκπαίδευση, την εργασία ή την εξωτερική πολιτική της χώρας του.
Ο αριστερός δεν χωρά στο κοστούμι του και η αριστερά οφείλει να μη χωρά στο δικό της...

Αποχή

Απέχει, λοιπόν, η κυβερνητική πλειοψηφία από την συζήτηση και την ψηφοφορία για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής. Εκτός από σχιζοφρενώς νεωτερικό, το γεγονός είναι κωμικό και οι εξηγήσεις του Παυλόπουλου επιεικώς γελοίες. Η Ελλάδα που μας αξίζει;

Προανακριτική

Στην αυριανή ψηφοφορία περί δημιουργίας προανακριτικής επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου διαγινώσκονται διαφορετικές προσεγγίσεις των κομμάτων σε σχέση με την ανάλυση, τις προσδοκίες και τις προθέσεις:
Το ΠΑΣΟΚ μάλλον συνειδητά καίει το χαρτί της προανακριτικής εμφανίζοντάς το πρόωρα πριν παγιωθεί η αντίληψη περί της αναγκαιότητάς της και, μη θέλοντας να εμπλακεί στην περιπέτεια της διακυβέρνησης της χώρας άμεσα -κι αυτό σημαίνει σε συνθήκες οικονομικής κρίσης με ορίζοντα τουλάχιστον ενός έτους- προσδοκά απλώς την περαιτέρω φθορά της κυβέρνησης που θα το διευκολύνει να επιστρέψει στην άσκηση της εξουσίας σε προσφορότερο χρόνο. Κανείς δεν τιμωρείται.
Η ΝΔ θέλει κι αυτή να τελειώνει μ' αυτή την ιστορία και να βγει κατά το δυνατόν αλώβητη (πέρα από το καμμένο χαρτί Ρουσόπουλου) από την διαδικασία. Θεωρεί πως, εάν η καμματική πειθαρχία λειτουργήσει άψογα, η πρόταση δεν θα ψηφιστεί και τα πρόσωπα κατά των οποίων στρέφεται θα βρεθούν ξαφνικά στο απυρόβλητο. Μ' αυτό τον τρόπο θα κερδίσει χρόνο ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα και παραμένοντας προσκολημμένη σε μια εξουσία που δεν ξέρει τι να κάνει. Το ενδεχόμενο της αποχής συζητιέται μόνον αν η ανάλυση δεν εγγυάται την προηρημένη πειθαρχία.
Το ΚΚΕ δεν μπορεί να ξέρει κανείς τι σκέφτεται, μια και ακολουθεί έναν δρόμο θεσμικής αμφισβήτησης που το καθιστά ξένο σώμα στο αλισβερίσι της δημοκρατικής συναλλαγής. Αντιλαμβάνομαι την θέση, απλώς δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνει στην Βουλή...
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εκτός από το ότι δεν έχει παρά να ωφεληθεί από την τιμωρία όσων ενέχονται στα σκάνδαλα, φαίνεται να την επιθυμεί ειλικρινά. Είναι, άλλωστε, το μόνο κόμμα το οποίο ζήτησε το αυτονόητο: την μικρή καθυστέρηση της διαδικασίας, ώστε οι βουλευτές να έχουν τον χρόνο να διαβάσουν τον φάκελο της υπόθεσης!*

Το τι θα γίνει, θα το δούμε σύντομα.

*Σημείωση: Αυτό το ιστολόγιο δεν ασχολείται με τις θέσεις της άκρας δεξιάς.