Αριστερά και κρίση (2)

Διαβάστε την συνέντευξη για την οικονομική κρίση σε σχέση με την δημοκρατία του Νόαμ Τσόμσκυ στην "Ελευθεροτυπία" της Παρασκευής 17-10-08 (κάντε κλικ εδώ).

Ευθιξία

Το μεταφέρω με επιφύλαξη, αν και αποτελεί κοινό μυστικό στην Κρήτη: Ο Αρκάδιος Σπανουδάκης, συγκατηγορούμενος του Κεφαλογιάννη στη γνωστή υπόθεση που τους κόστισε ποινές έξι μηνών και ενός χρόνου αντίστοιχα, ενώ παραιτήθηκε "για λόγους ευθιξίας" από την θέση του περιφερειακού διευθυντή εκπαίδευσης Κρήτης, συνεχίζει να ασκεί τα καθήκοντά του, μια και η παραίτησή του δεν έγινε δεκτή.
Αληθεύει;

Αδέκαστα...

Για μια ακόμη φορά "χτύπησε" ο Baltazar Garzon, ο ισπανός δικαστής που ήρε (αγνοώντας την αντίθετη θέση των εισαγγελικών αρχών της χώρας του) την αμνήστευση των υπευθύνων για τις εξαφανίσεις προσώπων κατά τη διάρκεια της φρανκικής δικτατορίας και επέτρεψε την έρευνα μαζικών τάφων για τον εντοπισμό των από πολύ καιρό εξαφανισμένων. Διαβάστε την σχετική είδηση στο http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=17.10.2008,id=98501872 της Ελευθεροτυπίας και θυμηθείτε ότι ο Garzon ήταν υπεύθυνος (ασκώντας μια πρωτότυπη διεθνική δικαστική λειτουργία) τόσο για την δίωξη των αργεντινών δικτατόρων για τις εξαφανίσεις στην διάρκεια της χούντας, όσο και για το διεθνές ένταλμα σύλληψης που έβαλε σε περιπέτειες τον χιλιανό δικτάτορα Augusto Pinochet.
Η σύγκριση με τους καθ' ημάς δικαστικούς βυζαντινισμούς είναι μάλλον αναπότρεπτη και δεν αποβαίνει προς όφελος της ελληνικής δικαιοσύνης.

Η προδοσία

Αντιγράφω από την Καθημερινή: Του Νικου Kωνστανταρα Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ αν το 1950 ο Μίλαν Κούντερα πράγματι κατέδωσε συμπατριώτη του, τον οποίον οι τσεχοσλοβάκικες αρχές φυλάκισαν επί 14 χρόνια για κατασκοπεία υπέρ των Αμερικανών. Γνωρίζοντας, όμως, τα βιβλία του, δεν μας φαίνεται απίθανο ο νεαρός τότε Κούντερα να είχε διαπράξει τέτοιο έγκλημα. Το έργο του –τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια– διακρίνεται για το πικρό χιούμορ και τη σάτιρα, τον μελαγχολικό λυρισμό, την οργή για την απόλυτη εξουσία που κατέστρεφε ζωές χωρίς δισταγμό. Το χιούμορ, η οργή και η μελαγχολία ταιριάζουν σε άνθρωπο που γνωρίζει τις δικές του ενοχές, όπως και τις αμαρτίες της κοινωνίας του. Με αυτό το βλέμμα, ο Κούντερα έγινε (μαζί με τον Βάτσλαβ Χάβελ), ο συγγραφέας που έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά στο κομμουνιστικό καθεστώς – χλευάζοντάς το ανελέητα. Η αποκάλυψη της «προδοσίας» από το «Ιδρυμα για τη Μελέτη Απολυταρχικών Καθεστώτων» μπορεί να μην επιβεβαιωθεί –και ο ίδιος ο Κούντερα τη διαψεύδει με οργή– αλλά θα τον ακολουθεί σαν σκιά για πάντα. Μόλις δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε που άλλος ένας γίγαντας της λογοτεχνίας και αυστηρότατος κριτής των συμπατριωτών του, ο Γκύντερ Γκρας, απεκάλυψε ότι ως νεαρός ήταν μέλος των Ες-Ες. Αυτό ήταν βόμβα μεγατόνων και παρ’ όλο που προκάλεσε πολλές αντικρουόμενες γνώμες, υπονόμευσε για πάντα την εικόνα του Γκρας ως άτεγκτου κριτή των συνανθρώπων του. Το ότι ο ίδιος έκανε την αποκάλυψη ήταν σαν να ήθελε να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του – αφού πέρασε τη ζωή του πολεμώντας την υποκρισία των άλλων. Είναι στη φύση των ανθρώπων: αυτοί που ξεπερνούν τα όρια της φυλής, της κοινωνίας, του εαυτού τους επιστρέφουν με τρομερές ιστορίες, και αισθάνονται την ανάγκη να τις διηγηθούν. «Αναγκάζομαι να παραδεχθώ με φρίκη ότι δεν θα είχα γίνει συγγραφέας χωρίς τον θάνατο της Τζόουν», έγραψε ο Ουίλιαμ Μπάροουζ λίγα χρόνια αφότου κατά λάθος σκότωσε τη γυναίκα του το 1951. «Ο θάνατός της με έφερε αντιμέτωπο με τον εισβολέα, με το Κακό Πνεύμα, και με έριξε σε μια μάχη που θα είναι ισόβια, που δεν μου αφήνει κανένα διέξοδο παρά να γράφω για να γλιτώσω». Η προδοσία –και ο πόνος που προκαλεί στον προδότη και τον προδομένο– ξεπερνάει τα όρια των αισθημάτων και της ηθικής. Ο προδότης γνωρίζει τι σημαίνει η πτώση, το να μην είσαι τέλειος, και γίνεται ένα με τον συνάνθρωπο του – τον πονεμένο, τον άδικο, τον αδικημένο. Γίνεται μέρος της εποχής του: στη δικτατορία είτε είναι χαφιές είτε πολεμάει τους χαφιέδες. Είτε γίνεται και τα δύο. Hμερομηνία : 16/10/08 Copyright: http://www.kathimerini Μεγάλοι άνθρωποι δεν είναι οι αλάνθαστοι. Το λάθος και η πτώση είναι κομμάτια αναπόσπαστα της ανθρώπινης φύσης. Ας θυμηθούμε εκείνο το κείμενο του Μπόρχες όπου ο αιρετικός θεολόγος ισχυρίζεται πως Σωτήρας και Υιός του θεού δεν είναι ο Ιησούς, αλλά ο Ιούδας που πραγματοποιεί την ενανθρώπιση με τον πιο βδελυρό, άρα τον πιο ανθρώπινο τρόπο: προδίδοντας...

El "Che" Guevara

Πριν από λίγες μέρες ήταν η επέτειος του θανάτου του Ernesto "Che" Guevara. Κρατήστε στη μνήμη σας περισσότερο από κάθε άλλη του εικόνα αυτή που δείχνει το άψυχο σώμα του να επιδεικνύεται από τους ανώνυμους θύτες του.
Η σκληρή εικόνα, που φαίνεται να προαναγγέλλει την επικράτηση της ωμής κρατικής βίας πάνω στην ανθρώπινη αντίσταση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
........
Να σκεφτούμε την δημιουργία μιας γκεβαρικής συνιστώσας της αριστεράς; Ίσως έδινε κάποιον αέρα στα κουρασμένα πανιά της αριστερής ανανέωσης...

Διαλέγω απ' το διαδίκτυο:
Μικρή ανθολογία για τον Τσε

Το πολιτικό(;) κλίμα

Κόπρο του Αυγεία θιμίζει η πολιτική σκηνή τον τελευταίο καιρό. Η δις εκλεγμένη με την σημαία της ηθικής κάθαρσης κυβέρνηση δεν προλαβαίνει να απολογείται για σκάνδαλα που την συνταράσσουν και την ωθούν στον δρόμο της συνολικής πολιτικής απαξίωσης.
Ήταν άστοχη από πλευράς κυβερνώντων η συμπερίληψη της ηθικής συνιστώσας στο πολιτικό παιχνίδι. Άστοχη, γιατί η πολιτική είναι πεδίο αντιπαράθεσης ιδεών και συμφερόντων και όχι ηθικών διακηρύξεων. Στον καιρό μας η ηθική είναι στάση των υποκειμένων και δεν μπορεί να διεκδικεί καθολική αξίωση αλήθειας. Σαν τέτοια, η ηθική στάση είναι θεμιτή στο δημόσιο προφίλ των πολιτικών προσώπων, δεν αποτελεί όμως, σε καμμία περίπτωση, αναγκαία και μόνη ικανή συνθήκη για την ανάδειξή τους.
Οι πολίτες απαντούν πλέον στις ηθικοπλαστικές πομφόλυγες των δεξιών πολιτευτών με καγχασμούς. Καγχάζουμε γιατί γνωρίζουμε πια καλά ότι στην πολιτική, οι ηθικές κορόνες δεν υποκρύπτουν παρά έλλειμμα λόγου, σχεδίου και πολιτικής στάσης. Διακωμωδούμε τους άμοιρους πολιτευτές που αναμασούν τετριμμένα ψίχαλα ενός παρωχημένου πολικού κρωγμού που, αν μας έπιασε κάποια στιγμή στον ύπνο και μας παρέσυρε, δεν μπορεί πια να πείσει.

Αριστερά και κρίση

Το ζητούμενο σε σχέση με τον λόγο που καλείται να αρθρώσει η ευρωπαϊκή αριστερά σ' αυτή την δύσκολη περίοδο χρηματοπιστωτικής κρίσης δεν έγκειται στο τεχνικό μέρος της (όπου κάθε πρόταση οικειοποιείται κατά κάποιον τρόπο το πρόβλημα) αλλά στις κοινωνικές της συνέπειες.
Με ποιον τρόπο θα ήταν κάτι τέτοιο δυνατό, μένει να αποτελέσει θέμα σκέψης για κάθε αριστερό πολίτη της ηπείρου, κυρίως όμως για τους ιθύνοντες των αριστερών της κομμάτων.