Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Λύση τώρα

ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ

ΤΩΡΑ

Δείτε γιατί εδώ
και εδώ

Αντισταθείτε

Η νεότητα δεν είναι έγκλημα!!!

Αντιστεκόμαστε στο κράτος αδίκου...

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

ΒΑΛΤΕΡ ΒΕΛΤΡΟΝΙ

Αναδημοσίευση από την "Ελευθεροτυπία"

ΒΑΛΤΕΡ ΒΕΛΤΡΟΝΙ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

«Πληρώνουμε έναν οικονομικό εξτρεμισμό...»

Των ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ - ΕΡΣΗΣ ΒΑΤΟΥ

Πρόσφατα η εφημερίδα «Los Angeles Times» τον χαρακτήρισε «αντίστοιχο Ευρωπαίο Ομπάμα», ο ίδιος δηλώνει φίλος του νεοεκλεγέντος προέδρου της Αμερικής (έγραψε το 2007 την εισαγωγή του αυτοβιογραφικού του βιβλίου «Τολμώ να ελπίζω») και πιστεύει γι' αυτόν ότι «παντρεύει τη συναίσθηση με την πραγματικότητα».

«Σε μας, την Κεντροαριστερά, απόκειται το καθήκον να δώσουμε πραγματικές απαντήσεις, σε βάθος και με διάρκεια. Ασφάλεια και κοινωνική συνοχή, ανάκαμψη της ανάπτυξης αλλά και ικανότητα να αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα τις ανησυχίες και τις αγωνίες των πολιτών» (φωτ. ΑΠΕ)
Για τον Βάλτερ Βελτρόνι ο λόγος, για τον πολιτικό, τον δημοσιογράφο, τον συγγραφέα, τον πετυχημένο δήμαρχο της Ρώμης και τον ηγέτη του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Βάλτερ Βελτρόνι επισκέπτεται αυτές τις ημέρες τη χώρα μας προσκεκλημένος του Πάντειου Πανεπιστημίου, που σήμερα τον αναγορεύει σε επίτιμο διδάκτορα Δημοσιογραφίας και Πολιτισμού του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού. (Με την ευκαιρία της επίσκεψής του θα παρουσιάσει στον «Ιανό», στις 16.15 την ελληνική έκδοση του βιβλίου του «Η ανακάλυψη της Αυγής» εκδόσεις «Μπατσιούλας»).

Από διαφορετικές φάσεις πέρασε η πολιτική σταδιοδρομία του Βάλτερ Βελτρόνι, αφού ο ίδιος ξεκίνησε από γραμματέας της FGCI, της Νεολαίας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το PCI το 1987 και στη συνέχεια υπήρξε από τους ιδρυτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς, εξελέγη δήμαρχος της Ρώμης το 2001 και το 2006. Το 2007 ανέλαβε την ηγεσία τού τότε νεοσύστατου Δημοκρατικού Κόμματος.

Με αφορμή το ταξίδι του στην Ελλάδα, αλλά και τις πρόσφατες παγκόσμιες εξελίξεις, ο πρόεδρος του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος μίλησε στην «Ε» για τη σημερινή του αντίληψη της πολιτικής.

Κάποτε (το 1995) σε μια συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα «La Stampa» είχε πει ότι «ήταν δυνατόν να είναι κανείς εγγεγραμμένος στο Κομμουνιστικό Κόμμα χωρίς να είναι ακριβώς κομουνιστής». Σήμερα ο Βάλτερ Βελτρόνι επιμένει στο γεγονός ότι «το κράτος είναι αυτό που θα πρέπει να βάζει τους κανόνες στην αγορά» και ότι ουσιαστικά στις ημέρες μας «πληρώνουμε το τίμημα του φιλελευθερισμού, μιας απουσίας κανόνων, που οδήγησε σε έναν οικονομικό εξτρεμισμό». Χαρακτηρίζει τον Μπερλουσκόνι και γενικότερα την ιταλική Δεξιά «ένα μείγμα συντήρησης και λαϊκισμού». Και επισημαίνει το καθήκον της Κεντροαριστεράς, που είναι να «δώσει πραγματικές απαντήσεις, σε βάθος και με διάρκεια».

Ολόκληρη η συζήτησή μας με τον Βάλτερ Βελτρόνι έχει ως εξής:

«Ο Ομπάμα παντρεύει τη συμμετοχή στην πραγματικότητα με την τάση για το ιδανικό», λέει ο Βάλτερ Βελτρόνι
Το πάθος του Ομπάμα

Πολλοί σας θεωρούν τον αντίστοιχο Ευρωπαίο Ομπάμα. Πιστεύετε ότι και η χώρα σας, η Ιταλία, είναι έτοιμη για μια «δημοκρατική» στροφή;

«Παρακολουθώ τον Ομπάμα από το 2004 και με είχε συγκινήσει η ομιλία του στο Συνέδριο των Δημοκρατικών. Η δύναμή του, το πάθος του. Η αίσθησή μου ήταν ότι αντιπροσώπευε την καλύτερη εκδοχή ενός Δημοκρατικού. Την επόμενη χρονιά τον συνάντησα στην Ουάσιγκτον και ουσιαστικά επιβεβαίωσα την αρχική μου εντύπωση. Ο Ομπάμα παντρεύει τη συμμετοχή στην πραγματικότητα με την τάση για το ιδανικό. Η πολιτική του κατάρτιση συντελέστηκε βάσει της εμπειρίας του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος και το δικό του σύστημα αξιών. Σε όλη μου τη ζωή ήλπιζα να γεννηθεί στην Ιταλία ένα κόμμα με το ίδιο όνομα και την ανάλογη έμπνευση. Ανέκαθεν πίστευα ότι η μεταρρύθμιση πραγματώνεται μέσω ριζοσπαστικών αρχών και συγκεκριμένων προγραμμάτων. Αυτή είναι η διαδρομή μου. Προσωπικά αποπειρώμαι να μιλήσω μια γλώσσα που στην Ιταλία συχνά γίνεται αντιληπτή ως ιδεαλιστική και ονειροπόλα, για μένα όμως είναι η μόνη ικανή να μετατρέψει την πολιτική σε πάθος, προγράμματα και αξίες».

Εχετε την αίσθηση ότι ο δυτικός κόσμος βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι;

«Ναι, το πιστεύω. Και πρόκειται για ένα περίπλοκο σταυροδρόμι, που όμως δεν στερείται ευκαιριών. Ξέρετε, το ιδεόγραμμα με το οποίο οι Κινέζοι γράφουν τη λέξη κρίση αποτελείται από δύο στοιχεία: κίνδυνος και ευκαιρία. Εμείς οφείλουμε να αδράξουμε αυτή την ευκαιρία που είναι γραμμένη μέσα στην κρίση, κατά τα άλλα σοβαρή και επικίνδυνη. Τούτο αφορά όλον τον κόσμο αλλά κυρίως τη Δύση: το θετικό σημάδι -μετά τη δραματική κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και το ξεκίνημα της κρίσης που απειλεί ανοιχτά την πραγματική οικονομία- είναι η εκλογή του Ομπάμα στις ΗΠΑ. Στην πιο δύσκολη στιγμή, την ώρα που οι εικόνες από τη Γουόλ Στριτ ταξίδευαν σε ολόκληρο τον κόσμο, η Αμερική θα μπορούσε να είχε αντιδράσει με συντηρητικά αντανακλαστικά. Αντ' αυτού όμως επέλεξε την αλλαγή. Θα πρέπει ανάλογα να πράξουμε και στην Ευρώπη, αποσκοπώντας σε ανάκαμψη της οικονομίας, που θα έχει στο οπλοστάσιό της πόρους για τις πλέον αδύναμες ομάδες πληθυσμού, δημόσιες δαπάνες ικανές να δημιουργήσουν δομές αναγκαίες σε μια πραγματική οικονομία, ανάπτυξη που θα αντιμετωπίζει τα οικολογικά θέματα όχι ως ενοχλητικό εμπόδιο αλλά ως ατμομηχανή μιας μεγάλης μεταρρύθμισης».

Παιχνίδια σπέκουλας

Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι ευθύνες των φιλελεύθερων πολιτικών για την οικονομική κρίση που πλήττει τελευταία ολόκληρο τον πλανήτη;

«Ουδείς, ούτε και αυτός ο Μπους, μπορεί να αρνηθεί ότι πληρώνουμε το τίμημα του φιλελευθερισμού, μιας απουσίας κανόνων, που οδήγησε σε έναν οικονομικό εξτρεμισμό, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι σπέκουλας που προκάλεσε την καταστροφή της Lehman Brothers, την κατάρρευση του βαρέος πυροβολικού του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος και αλυσιδωτή αντίδραση στη διεθνή οικονομία, μέχρι του σημείου να πλήξει ευθέως αποταμιεύσεις, οικογένειες, επιχειρήσεις, καταναλωτές.

Βλέπω ότι μετά τις φιλελεύθερες υπερβολές τώρα είναι πολλοί εκείνοι που ερωτεύτηκαν την κρατική παρέμβαση. Εγώ λέω ότι ασφαλώς και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το μοχλό των δαπανών και των δημοσίων επενδύσεων, πρέπει να υποστηρίξουμε τους καταναλωτές και τα νοικοκυριά, με θορυβεί όμως αυτή η βούληση για παρεμβατισμό, που στόχο έχει να επιτύχει έλεγχο των τραπεζών και των επιχειρήσεων από το κοινό: είναι μια ιστορία που είδαμε στην Ιταλία στο παρελθόν και η οποία μας ζημίωσε. Το κράτος είναι αυτό που θα πρέπει να βάζει τους κανόνες και η αγορά να λειτουργεί πραγματικά».

Πρόσφατα αποκαλέσατε τον Μπερλουσκόνι «άνθρωπο της ρήξης και όχι του διαλόγου». Πολλοί στην Ελλάδα αναρωτιούνται πώς γίνεται η πλειοψηφία των Ιταλών να τον υποστηρίζει ακόμα.

«Ο Μπερλουσκόνι και γενικότερα η ιταλική Δεξιά είναι ένα μείγμα συντήρησης και λαϊκισμού. Αναζητώντας συναινέσεις υποδαύλισαν αισθήματα συναγερμού, φόβου και αβεβαιότητας, πολύ διαδεδομένα στην Ιταλία. Πρόκειται για λανθασμένη απόκριση σε ένα πραγματικό πρόβλημα. Η κοινωνική ανασφάλεια απαιτεί απαντήσεις που πίστεψε ότι θα τις βρει στη Δεξιά. Μια Δεξιά που υποκίνησε και μεγέθυνε τους φόβους αυτούς. Σε μας, στην Κεντροαριστερά, απόκειται το καθήκον να δώσουμε πραγματικές απαντήσεις, σε βάθος και με διάρκεια. Ασφάλεια και κοινωνική συνοχή, ανάκαμψη της ανάπτυξης, αλλά και ικανότητα να αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα τις ανησυχίες και τις αγωνίες των πολιτών. Ο Μπερλουσκόνι ξεκίνησε τη θητεία του υποσχόμενος διάλογο και μη αντιπαράθεση πλειοψηφίας και αντιπολίτευσης. Η δέσμευση αυτή όμως άντεξε ένα πρωινό. Τώρα, φαίνεται ότι επιθυμεί μόνο επιβεβλημένες λύσεις, αποφάσεις που δεν συζητιούνται ούτε καν στο Κοινοβούλιο. Γι' αυτούς τους λόγους τον χαρακτήρισα άνθρωπο της ρήξης και όχι του διαλόγου».

Παράνοια η τρομοκρατία

Ποια είναι η σχέση σας με το γράψιμο;

«Είμαι παθιασμένος με το γράψιμο και ανέκαθεν το έκανα με ευχέρεια. Είναι για μένα ένας τρόπος να συμπληρώνω τη ζωή μου, να της δίνω άλλη διάσταση».

Το τελευταίο σας μυθιστόρημα, «Η ανακάλυψη της Αυγής», αποτελεί ουσιαστικά μια αναδρομή στα «μολυβένια χρόνια» στην Ιταλία. Τι μας δίδαξε αυτή η εποχή;

«Το μυθιστόρημα αυτό το έγραψα τον Αύγουστο του 2005: υπήρχε μια σοβαρή επαγρύπνηση για το ενδεχόμενο τρομοκρατικών επιθέσεων και ως δήμαρχος της Ρώμης θεώρησα καθήκον μου να παραμείνω στην πόλη και να μην πάω διακοπές. Το μύθο τον είχα στο μυαλό μου και έτσι η συγγραφή του ήταν εύκολη υπόθεση.

Σε ό,τι αφορά τα "μολυβένια χρόνια" για μένα εκείνη η περίοδος ήταν το δικό μας Βιετνάμ, μια τρομερή περίοδος που μίσησα βαθιά. Ανέκαθεν θεωρούσα τρομερό να αφαιρείται η ζωή ενός ανθρώπου εξαιτίας του τυφλού κυνισμού εκείνου που αποφάσιζε εν ψυχρώ ότι ο θάνατος ενός δικαστή, ενός πολιτικού, ενός αστυνομικού ή ενός δημοσιογράφου ήταν απλώς ένα νούμερο που θα προσετίθετο στον κατάλογο ενός παρανοϊκού σχεδίου μιας επανάστασης. Η τρομοκρατία αυτή έκλεψε πολύτιμα χρόνια από τη γενιά μου. Ηταν τρομερά χρόνια. Η Ιταλία ήταν μια χώρα σε άσπρο-μαύρο, σκοτεινή, θλιμμένη και σκυθρωπή. Κάθε βράδυ η τηλεόραση μιλούσε για έναν θάνατο. Το μόνο χρώμα που θυμάμαι είναι εκείνο της φωτιάς των αυτοκινήτων που γίνονταν παρανάλωμα του πυρός. Η τρομοκρατία ήταν μια παράνοια, μια τρέλα. Αυτό είναι και το μοναδικό πολιτικό μήνυμα του μυθιστορήματός μου». *


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 04/12/2008


Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Αλλάζοντας θέμα

Τσαγκαροδευτέρα και ανία...
Η συνεχής επανάληψη των ίδιων νέων σε εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα αποδυναμώνουν την είδηση και την εγγράφουν στην λίστα της ανιαρής καθημερινότητας.
Στο διαδίκτυο η ποικιλία θεμάτων και προσεγγίσεων σώνει την κατάσταση.
Αυτή τη βδομάδα θ' ασχοληθούμε κυρίως με την ελευθερία διακίνησης ιδεών και έργων τέχνης στο διαδίκτυο. Υπάρχει μια ομάδα εξαιρετικά ενδιαφερόντων άρθρων στα αρθρώματα "διαδίκτυο" και "τεχνοπολιτική" στο indy.gr.
Θα επανέλθουμε. Ως τότε...
Καλή εβδομάδα

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

Δύο όψεις

Στο φύλλο της Τετάρτης 5-11 της "Καθημερινής" ο Πάσχος Μανδραβέλης ξεσπά εναντίον του Noam Chomsky (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_05/11/2008_290851) κατηγορώντας τον για εκστόμιση ανοησιών υπό το ένδυμα της σοφίας (τι άλλο μπορούν να σημαίνουν τα εισαγωγικά στις "σοφίες" του τίτλου;).
Η -κακόπιστη- κριτική εστιάζεται σε τρία σημεία: 1. Στην θέση του αμερικανού διανοητή πως η εκλογή του B. Obama δεν συνιστά αφ' εαυτής ουσιαστική αλλαγή πολιτικής και πως ο ίδιος ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ αντιμετωπίσθηκε καθ' όλη την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας σαν ένα εμπορικό προϊόν. 2. Στο -ιστορικό- συμπέρασμα πως η χαρισματική προσωπικότητα ενός ηγέτη είναι εν πολλοίς επικίνδυνη γιατί αμβλύνει την προδιάθεση κριτικής εκ μέρους των πολιτών μετατρέποντάς τους από κριτικά σκεπτόμενους σε οπαδούς και 3. Στην διαπίστωση πως ο Obama, όπως και ο αντίπαλός του είναι βαθιά συντηρητικός και εκπρόσωπος μίας από τις "δύο κλίκες που εκπροσωπούν τον επιχειρηματικό κόσμο των ΗΠΑ και εκφράζουν πολύ πιο δεξιές απόψεις απ´ ότι το εκλογικό σώμα".

Μπορεί οι απόψεις του Chomsky να αποπνέουν έναν αέρα κυνισμού που τις απομακρύνουν από το πνεύμα των ημερών (γεμάτο αισιοδοξία και θετικές σκέψεις), είναι όμως συνεπείς απόψεις που δεν γεννήθηκαν τον τελευταίο καιρό στο κλίμα της Obamania. Επισημαίνουν βαθιά προβλήματα της πολιτικής γενικά (όπως το ζήτημα του ηγέτη) και της αμερικανικής πολιτικής ειδικότερα (εμπορευματοποίηση, συντηρητισμός, διαπλοκή με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα).

Ο Μανδραβέλης αποσιωπά κάποιες θέσεις του Chomsky και απομονώνει άλλες προσπαθώντας έτσι να τον παρουσιάσει σαν ένα συντηρητικό "διανοούμενο" που δεν μπορεί να αισθανθεί την χαρά και την συνέγερση των υπολοίπων συμπατριωτών του-ένα αναίσθητο, εγωκεντρικό τέρας, που δεν καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του.
Η κριτική του δεν αφορά στις θέσεις του καθηγητή του ΜΙΤ.
Αφορά στην εικόνα που ζωγραφίζει το ιδεολόγημα των "διανοουμένων" που εκστομίζουν "σοφίες", απεργαζόμενοι "σχέδια". Η αμφισβήτηση της ιδέας του διανοουμένου είναι η κεντρική ιδέα του άρθρου.
Καλεί ο συντάκτης της "Κ" τον κόσμο (γεμάτο συναισθήματα και φορτωμένο με απογοητεύσεις γενεών) να συστρατευθεί και να αφήσει κατά μέρος την κριτική.

Στον δικό μου κόσμο η συμμετοχή και η συλλογική δράση κατέχουν κεντρική θέση μόνον αν διαπνέονται και οδηγούνται από κριτική στάση και γνώση.
Έτσι, δεν διστάζω να πω πως, μαζί με τον Noam Chomsky, αισθάνομαι ανακούφιση που ο Barack Obama είναι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, μα δεν περιμένω και πολλά απ' αυτόν.

Σημ. Για του λόγου το αληθές: οι αναλυτές του CNN απεφάνθησαν πως τα ποσοστά οικονομικής συμμετοχής στην εκστρατεία Obama σήμαναν το τέλος της σοβαρής λαϊκής ενίσχυσης της πολιτικής καμπάνιας στις ΗΠΑ.

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Νοέμβριος

Καλό μήνα σε όλους.
Αύριο οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές.

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Μαθητικές παρελάσεις

Με αφορμή την σημερινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου (αλήθεια με ποια λογική γιορτάζουμε την έναρξη ενός πολέμου;) επανέρχεται το θέμα των μαθητικών παρελάσεων. Ένα σχετικό άρθρο με πολύ ενδιαφέρον, -αν και με σημεία που εγείρουν αντιρρήσεις- θα βρείτε στην σελίδα: http://indy.gr/analysis/i-parelasi-toy-ethnikismoy.

Η στρατιωτικού τύπου παρουσία τμημάτων μαθητών στις εθνικές επετείους, αν και μεταξικής έμπνευσης, καλά κρατεί στην ελλάδα (που από τώρα και μέχρι να ξαναμεγαλώσει θα την γράφω με μικρό "ε"), αν και σε κανένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος δεν έχει επιβιώσει μετά την πτώση των φασιστικών καθεστώτων.
Το αίτημα της εθνικής εγρήγορσης απέναντι σε ποικίλους και εναλλασσόμενους εχθρούς που είχε ήδη θέσει η δεξιά από την δεκαετία του '40, θα μπορούσε να δικαιολογήσει την επιμονή του κράτους στην διατήρηση αυτής της φασίζουσας παράδοσης. Αυτό που δεν δικαιολογείται, είναι η έλλειψη αντίδρασης από την ελληνική κοινωνία.
Είναι αδιανόητο πώς οι γονείς (και μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, γονείς με κοινωνική συνείδηση και "προοδευτική" πολιτική στάση) δεν αντιδρούν στην υποχρέωση των παιδιών τους να συμμετάσχουν στις παρελάσεις.
Το ένδυμα νοσταλγίας με το οποίο ενδύονται αυτές οι ψευτοπατριωτικές παράτες δεν μπορεί να κατισχύει της κοινής λογικής που, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα επέτρεπε στην κοινωνία να συγκατανεύει στην στρατιωτικοποίηση της νεολαίας της.
Οι έλληνες αδυνατούμε να μπούμε σαν σύνολο στον 21ο αιώνα. Η φανφαρόνικη ανοησία μας το απαγορεύει. Η μικρόνοη απόρριψη κι αυτής ακόμα της ικανότητας αυτοκριτικής μάς απομονώνει για μια ακόμη φορά από τους υπόλοιπους ευρωπαίους.
Ας αντισταθούμε κατά μόνας.

Πάρτε τα παιδιά σας και πηγαίνετε μια βόλτα στην εξοχή, εσείς που με διαβάζετε.

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

Πανιώνιος

Το προφίλ ενός αριστερού πολίτη (1)


Ο αντικομφορμισμός
(ή πώς ο αριστερός δεν χωρά στο κοστούμι του)

Οι σκέψεις για το προφίλ του αριστερού πολίτη αποσκοπούν στον ορισμό του τι είναι αριστερά σήμερα. Ακολουθώντας την αντίστροφη από την τρέχουσα λογική, που μας καλεί να προσαρμόσουμε την ζωή και τη στάση μας σε ιδεολογίες, προσπαθούμε να ορίσουμε την αριστερά σαν "αυτό που κάνουν οι αριστεροί" ή αυτό που "είναι οι αριστεροί".
Μικρά και μεγάλα πράγματα που συναπαρτίζουν τον "αριστερό" χαρακτήρα ενός πολίτη δεν μπορούν παρά να είναι και θεμελιώδη χαρακτηριστικά της πολιτικής στάσης των κομμάτων που χαρακτηρίζονται έτσι.
Ο αντικομφορμισμός, για παράδειγμα: Ο αριστερός δεν μπορεί να είναι ο κοστουμαρισμένος κομφορμιστής που στηρίζει στην αξιοπρεπή εμφάνιση και τους κομψούς του τρόπους την σοβαρότητα και την αξιοπιστία του. Ο αριστερός δεν χωρά στο κοστούμι του. Κανένα ερώτημα δεν διαθέτει γι αυτόν μια αυτονόητη απάντηση και κανένας κοινός τόπος δεν θα του απαγορεύσει την δημιουργική σκέψη, που μπορεί να μεταφρασθεί ακόμα και σε ανατρεπτική στάση. Η επανάληψη στερεοτύπων δεν είναι η καλύτερή του, και αισθάνεται ντροπή να χρησιμοποιεί τετριμμένα επιχειρήματα, όσο κι αν αυτά ακούγονται λογικά και ταιριαστά. Η ανάγκη του να εκπλήσσει είναι απότοκη της ανάγκης που αισθάνεται να επινοεί ανά πάσα στιγμή τον εαυτό του. Αισθάνεται αποτροπιασμό όταν καταλαβαίνει ότι ο ίδιος, όσο και οι άνθρωποι που είναι γύρω του αντιμετωπίζονται από επαγγελματίες της πολιτικής σαν αριθμοί σε δημοσκοπήσεις και μαθηματικά μοντέλα, όσο κι αν αυτά είναι ενίοτε κολακευτικά για το κόμμα του. Δεν ανέχεται τον κατακερματισμό της ζωής του και δεν καταλαβαίνει γιατί ο έρωτας, η μόρφωση, η διασκέδαση ή το ραχάτι του δεν μπορούν να είναι θέματα της πολιτικής ατζέντας ισότιμα με την οικονομική του κατάσταση, την εκπαίδευση, την εργασία ή την εξωτερική πολιτική της χώρας του.
Ο αριστερός δεν χωρά στο κοστούμι του και η αριστερά οφείλει να μη χωρά στο δικό της...

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Αποχή

Απέχει, λοιπόν, η κυβερνητική πλειοψηφία από την συζήτηση και την ψηφοφορία για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής. Εκτός από σχιζοφρενώς νεωτερικό, το γεγονός είναι κωμικό και οι εξηγήσεις του Παυλόπουλου επιεικώς γελοίες. Η Ελλάδα που μας αξίζει;

Προανακριτική

Στην αυριανή ψηφοφορία περί δημιουργίας προανακριτικής επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου διαγινώσκονται διαφορετικές προσεγγίσεις των κομμάτων σε σχέση με την ανάλυση, τις προσδοκίες και τις προθέσεις:
Το ΠΑΣΟΚ μάλλον συνειδητά καίει το χαρτί της προανακριτικής εμφανίζοντάς το πρόωρα πριν παγιωθεί η αντίληψη περί της αναγκαιότητάς της και, μη θέλοντας να εμπλακεί στην περιπέτεια της διακυβέρνησης της χώρας άμεσα -κι αυτό σημαίνει σε συνθήκες οικονομικής κρίσης με ορίζοντα τουλάχιστον ενός έτους- προσδοκά απλώς την περαιτέρω φθορά της κυβέρνησης που θα το διευκολύνει να επιστρέψει στην άσκηση της εξουσίας σε προσφορότερο χρόνο. Κανείς δεν τιμωρείται.
Η ΝΔ θέλει κι αυτή να τελειώνει μ' αυτή την ιστορία και να βγει κατά το δυνατόν αλώβητη (πέρα από το καμμένο χαρτί Ρουσόπουλου) από την διαδικασία. Θεωρεί πως, εάν η καμματική πειθαρχία λειτουργήσει άψογα, η πρόταση δεν θα ψηφιστεί και τα πρόσωπα κατά των οποίων στρέφεται θα βρεθούν ξαφνικά στο απυρόβλητο. Μ' αυτό τον τρόπο θα κερδίσει χρόνο ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα και παραμένοντας προσκολημμένη σε μια εξουσία που δεν ξέρει τι να κάνει. Το ενδεχόμενο της αποχής συζητιέται μόνον αν η ανάλυση δεν εγγυάται την προηρημένη πειθαρχία.
Το ΚΚΕ δεν μπορεί να ξέρει κανείς τι σκέφτεται, μια και ακολουθεί έναν δρόμο θεσμικής αμφισβήτησης που το καθιστά ξένο σώμα στο αλισβερίσι της δημοκρατικής συναλλαγής. Αντιλαμβάνομαι την θέση, απλώς δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνει στην Βουλή...
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εκτός από το ότι δεν έχει παρά να ωφεληθεί από την τιμωρία όσων ενέχονται στα σκάνδαλα, φαίνεται να την επιθυμεί ειλικρινά. Είναι, άλλωστε, το μόνο κόμμα το οποίο ζήτησε το αυτονόητο: την μικρή καθυστέρηση της διαδικασίας, ώστε οι βουλευτές να έχουν τον χρόνο να διαβάσουν τον φάκελο της υπόθεσης!*

Το τι θα γίνει, θα το δούμε σύντομα.

*Σημείωση: Αυτό το ιστολόγιο δεν ασχολείται με τις θέσεις της άκρας δεξιάς.

Εκλογές τώρα


Έχετε ποτέ στη ζωή σας αισθανθεί πως τα έχετε κάνει σκατά και χρειάζεσθε επειγόντως μια νέα αρχή; Ε, κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ με το πολιτικό τοπίο σήμερα. Εκλογές σήμερα θα σήμαιναν ανάμεσα στα άλλα: Λυτρωτική απεμπλοκή απ' όλες τις λάθος αποφάσεις. Επίκληση της ελπίδας που φέρνει το καινούργιο. Δημιουργική εμπλοκή στο χάος της δημιουργίας μιας νέας πραγματικότητας. Αρκεί, βέβαια, να μην ανταλλάξουμε τις παλιές για νέες λάθος αποφάσεις, να μη κλείσουμε τα μάτια και παραπλανηθούμε (για μια ακόμη φορά) από νέους τρόπους παλιών γαϊδάρων και να μη σπαταλήσουμε για άλλη μια φορά την ευκαιρία.
Μ' αυτούς τους όρους
εκλογές τώρα...

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Αριστερά και κρίση (3)

Στην πρόσφατη συνέντευξή του (Ελευθεροτυπία 19-10) ο Νόαμ Τσόμσκυ επισημαίνει τρία βασικά σημεία, υπεύθυνα για την σημερινή κρίση:
1. Τον βραχυπρόθεσμο σχεδιασμό των επενδυτικών τραπεζών που, βασιζόμενος στην ανάγκη ισχυροποίησης της θέσης τους στα χρηματιστήρια και την ανάγκη κερδοφορίας -τόσο για τις ίδιες, όσο και για τα διευθυντικά τους στελέχη-, υποκύπτει στον πειρασμό των μεγάλων ρίσκων τείνοντας μακροπρόθεσμα να θέτει την οικονομία σε κίνδυνο (ή, καλύτερα, βεβαιότητα) διολίσθησης σε μεγάλες κρίσεις.
2. Την φανατισμένη προσήλωση στο ιδεολόγημα της ελεύθερης, αυτορρυθμιζόμενης αγοράς και την άρνηση -από την πλευρά διευθυντικών στελεχών- να δεχτούν τους προφανείς κινδύνους -και μάλιστα γι αυτούς που δεν συμμετέχουν στις συναλλαγές της- που αυτή συνεπάγεται. Έτσι, "Οι αγορές, στο βαθμό που λειτουργούν, προωθούν συγκεκριμένες συμπεριφορές και στάσεις, ενώ τιμωρούν άλλες. Ανταμείβουν τον εγωισμό, την απληστία, την έλλειψη ενδιαφέροντος για τους άλλους, την επιφανειακή ιδιοφυΐα, την τάση για εξαπάτηση. Και τιμωρούν το ενδιαφέρον για τους άλλους, το πνεύμα συνεργασίας, τη σοβαρή σκέψη, την ειλικρίνεια και άλλα χαρακτηριστικά των αξιοπρεπών ανθρώπων."
3. Την απροθυμία των κρατών να επέμβουν ρυθμίζοντας τις αγορές, πριν αυτές περιέλθουν σε κίνδυνο ολοκληρωτικής κατάρρευσης.

Σ' αυτά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε την όλο μεγαλύτερη εισδοχή της επενδυτικής δραστηριότητας στην σφαίρα του εικονικού (να μην ξεχνάμε πως ακόμη και οι κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου απαντούν -τουλάχιστον εν μέρει- στην κρίση με παροχές εικονικών κεφαλαίων υπό την μορφή εγγυήσεων) καθώς και την αποπροσάρτηση από απτά οικονομικά μεγέθη (ιστορία που άνοιξαν το 1973 οι Η.Π.Α. αποδεσμεύοντας το δολλάριο από τα αποθέματα χρυσού). Αυτές οι κινήσεις δημιούργησαν το μοντέλο της διαρκούς ανάπτυξης, σύμφωνα με το οποίο η σημερινή οικονομική κατάσταση δεν είναι συνάρτηση της τρέχουσας οικονομικής δραστηριότητας, αλλά προεξόφληση -βλ. στοίχημα επί- της μελλούσης κερδοφορίας.
Αυτός ο κυκεώνας κυκλοφορίας εικονικού χρήματος είναι που νοσεί σήμερα και, με βάση τα παραπάνω, καταλαβαίνουμε γιατί. Η κατανόηση του προβλήματος δεν απαντά όμως το ερώτημα της στάσης των αριστερών κομμάτων και κυρίως των αριστερών πολιτών απέναντι στην κρίση.
Οπότε:
- Αφού η ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους έχει κριθεί αναγκαία, πρέπει να γίνει με όρους που θα εξυπηρετούν το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου και όχι των υπαιτίων της κρίσης. Το "bail us out" των αμερικανών χρηματιστών δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να εισακουσθεί. Η ροή κρατικών (δηλαδή κοινωνικών) κεφαλαίων δεν πρέπει να αρχίσει, αν πρώτα οι τράπεζες δεν απογυμνωθούν από τα υπέρογκα κέρδη τα οποία συσσώρευσαν καθ' όλον εκείνο τον χρόνο κατά την διάρκειατου οποίου απεργάζονταν συγχρόνως (με πράξεις ή παραλείψεις) την σημερινή κρίση, και αν δεν συμφωνηθεί ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας του συστήματος. Και τότε ακόμη, το δημόσιο (η πολιτικά εκπεφρασμένη κοινωνία) δεν θα συνδράμει στην σωτηρία καμμιάς τράπεζας που δεν θα του εξασφαλίσει -είτε με την παραχώρηση προνομιακών μετοχών, είτε με άλλον συμφωνημένο τρόπο- την συμμετοχή στα κέρδη που θα επιτρέψει την -με τόκους- απόσβεση του κοινωνικού οικονομικού κεφαλαίου που θα δαπανηθεί γι αυτήν.
- Εμείς, οι πολίτες πρέπει να αποστασιοποιηθούμε από αυτή την κρίση. Τα νοσηρά φαινόμενα στα οποία κάποιοι από μας συμμετείχαν κατά το παρελθόν (κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο, επίδειξη νεοπλουτισμού κ.α) πρέπει επειγόντως να εκλείψουν. Η στάση μας οφείλει να εμπνέει πρός την κατεύθυνση δημιουργίας μιας κοινωνίας αξιοπρεπούς μάλλον, παρά απατηλά ευημερούσας και να είναι ανυποχώρητα αρνητική στην υποθήκευση του μέλλοντός μας από τρίτους (στων οποίων τις συναλλαγές δεν συμμετέχουμε).

Θα επανέλθουμε...

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Αριστερά και κρίση (2)

Διαβάστε την συνέντευξη για την οικονομική κρίση σε σχέση με την δημοκρατία του Νόαμ Τσόμσκυ στην "Ελευθεροτυπία" της Παρασκευής 17-10-08 (κάντε κλικ εδώ).

Ευθιξία

Το μεταφέρω με επιφύλαξη, αν και αποτελεί κοινό μυστικό στην Κρήτη: Ο Αρκάδιος Σπανουδάκης, συγκατηγορούμενος του Κεφαλογιάννη στη γνωστή υπόθεση που τους κόστισε ποινές έξι μηνών και ενός χρόνου αντίστοιχα, ενώ παραιτήθηκε "για λόγους ευθιξίας" από την θέση του περιφερειακού διευθυντή εκπαίδευσης Κρήτης, συνεχίζει να ασκεί τα καθήκοντά του, μια και η παραίτησή του δεν έγινε δεκτή.
Αληθεύει;

Αδέκαστα...

Για μια ακόμη φορά "χτύπησε" ο Baltazar Garzon, ο ισπανός δικαστής που ήρε (αγνοώντας την αντίθετη θέση των εισαγγελικών αρχών της χώρας του) την αμνήστευση των υπευθύνων για τις εξαφανίσεις προσώπων κατά τη διάρκεια της φρανκικής δικτατορίας και επέτρεψε την έρευνα μαζικών τάφων για τον εντοπισμό των από πολύ καιρό εξαφανισμένων. Διαβάστε την σχετική είδηση στο http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=17.10.2008,id=98501872 της Ελευθεροτυπίας και θυμηθείτε ότι ο Garzon ήταν υπεύθυνος (ασκώντας μια πρωτότυπη διεθνική δικαστική λειτουργία) τόσο για την δίωξη των αργεντινών δικτατόρων για τις εξαφανίσεις στην διάρκεια της χούντας, όσο και για το διεθνές ένταλμα σύλληψης που έβαλε σε περιπέτειες τον χιλιανό δικτάτορα Augusto Pinochet.
Η σύγκριση με τους καθ' ημάς δικαστικούς βυζαντινισμούς είναι μάλλον αναπότρεπτη και δεν αποβαίνει προς όφελος της ελληνικής δικαιοσύνης.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Η προδοσία

Αντιγράφω από την Καθημερινή:

Του Νικου Kωνστανταρα

Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ αν το 1950 ο Μίλαν Κούντερα πράγματι κατέδωσε συμπατριώτη του, τον οποίον οι τσεχοσλοβάκικες αρχές φυλάκισαν επί 14 χρόνια για κατασκοπεία υπέρ των Αμερικανών. Γνωρίζοντας, όμως, τα βιβλία του, δεν μας φαίνεται απίθανο ο νεαρός τότε Κούντερα να είχε διαπράξει τέτοιο έγκλημα. Το έργο του –τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια– διακρίνεται για το πικρό χιούμορ και τη σάτιρα, τον μελαγχολικό λυρισμό, την οργή για την απόλυτη εξουσία που κατέστρεφε ζωές χωρίς δισταγμό. Το χιούμορ, η οργή και η μελαγχολία ταιριάζουν σε άνθρωπο που γνωρίζει τις δικές του ενοχές, όπως και τις αμαρτίες της κοινωνίας του. Με αυτό το βλέμμα, ο Κούντερα έγινε (μαζί με τον Βάτσλαβ Χάβελ), ο συγγραφέας που έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά στο κομμουνιστικό καθεστώς – χλευάζοντάς το ανελέητα.

Η αποκάλυψη της «προδοσίας» από το «Ιδρυμα για τη Μελέτη Απολυταρχικών Καθεστώτων» μπορεί να μην επιβεβαιωθεί –και ο ίδιος ο Κούντερα τη διαψεύδει με οργή– αλλά θα τον ακολουθεί σαν σκιά για πάντα.

Μόλις δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε που άλλος ένας γίγαντας της λογοτεχνίας και αυστηρότατος κριτής των συμπατριωτών του, ο Γκύντερ Γκρας, απεκάλυψε ότι ως νεαρός ήταν μέλος των Ες-Ες. Αυτό ήταν βόμβα μεγατόνων και παρ’ όλο που προκάλεσε πολλές αντικρουόμενες γνώμες, υπονόμευσε για πάντα την εικόνα του Γκρας ως άτεγκτου κριτή των συνανθρώπων του. Το ότι ο ίδιος έκανε την αποκάλυψη ήταν σαν να ήθελε να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του – αφού πέρασε τη ζωή του πολεμώντας την υποκρισία των άλλων.

Είναι στη φύση των ανθρώπων: αυτοί που ξεπερνούν τα όρια της φυλής, της κοινωνίας, του εαυτού τους επιστρέφουν με τρομερές ιστορίες, και αισθάνονται την ανάγκη να τις διηγηθούν.

«Αναγκάζομαι να παραδεχθώ με φρίκη ότι δεν θα είχα γίνει συγγραφέας χωρίς τον θάνατο της Τζόουν», έγραψε ο Ουίλιαμ Μπάροουζ λίγα χρόνια αφότου κατά λάθος σκότωσε τη γυναίκα του το 1951. «Ο θάνατός της με έφερε αντιμέτωπο με τον εισβολέα, με το Κακό Πνεύμα, και με έριξε σε μια μάχη που θα είναι ισόβια, που δεν μου αφήνει κανένα διέξοδο παρά να γράφω για να γλιτώσω».

Η προδοσία –και ο πόνος που προκαλεί στον προδότη και τον προδομένο– ξεπερνάει τα όρια των αισθημάτων και της ηθικής. Ο προδότης γνωρίζει τι σημαίνει η πτώση, το να μην είσαι τέλειος, και γίνεται ένα με τον συνάνθρωπο του – τον πονεμένο, τον άδικο, τον αδικημένο. Γίνεται μέρος της εποχής του: στη δικτατορία είτε είναι χαφιές είτε πολεμάει τους χαφιέδες. Είτε γίνεται και τα δύο.

Hμερομηνία : 16/10/08
Copyright: http://www.kathimerini


Μεγάλοι άνθρωποι δεν είναι οι αλάνθαστοι. Το λάθος και η πτώση είναι κομμάτια αναπόσπαστα της ανθρώπινης φύσης. Ας θυμηθούμε εκείνο το κείμενο του Μπόρχες όπου ο αιρετικός θεολόγος ισχυρίζεται πως Σωτήρας και Υιός του θεού δεν είναι ο Ιησούς, αλλά ο Ιούδας που πραγματοποιεί την ενανθρώπιση με τον πιο βδελυρό, άρα τον πιο ανθρώπινο τρόπο: προδίδοντας...



El "Che" Guevara

Πριν από λίγες μέρες ήταν η επέτειος του θανάτου του Ernesto "Che" Guevara. Κρατήστε στη μνήμη σας περισσότερο από κάθε άλλη του εικόνα αυτή που δείχνει το άψυχο σώμα του να επιδεικνύεται από τους ανώνυμους θύτες του.
Η σκληρή εικόνα, που φαίνεται να προαναγγέλλει την επικράτηση της ωμής κρατικής βίας πάνω στην ανθρώπινη αντίσταση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
........
Να σκεφτούμε την δημιουργία μιας γκεβαρικής συνιστώσας της αριστεράς; Ίσως έδινε κάποιον αέρα στα κουρασμένα πανιά της αριστερής ανανέωσης...

Διαλέγω απ' το διαδίκτυο:
Μικρή ανθολογία για τον Τσε

Το πολιτικό(;) κλίμα

Κόπρο του Αυγεία θιμίζει η πολιτική σκηνή τον τελευταίο καιρό. Η δις εκλεγμένη με την σημαία της ηθικής κάθαρσης κυβέρνηση δεν προλαβαίνει να απολογείται για σκάνδαλα που την συνταράσσουν και την ωθούν στον δρόμο της συνολικής πολιτικής απαξίωσης.
Ήταν άστοχη από πλευράς κυβερνώντων η συμπερίληψη της ηθικής συνιστώσας στο πολιτικό παιχνίδι. Άστοχη, γιατί η πολιτική είναι πεδίο αντιπαράθεσης ιδεών και συμφερόντων και όχι ηθικών διακηρύξεων. Στον καιρό μας η ηθική είναι στάση των υποκειμένων και δεν μπορεί να διεκδικεί καθολική αξίωση αλήθειας. Σαν τέτοια, η ηθική στάση είναι θεμιτή στο δημόσιο προφίλ των πολιτικών προσώπων, δεν αποτελεί όμως, σε καμμία περίπτωση, αναγκαία και μόνη ικανή συνθήκη για την ανάδειξή τους.
Οι πολίτες απαντούν πλέον στις ηθικοπλαστικές πομφόλυγες των δεξιών πολιτευτών με καγχασμούς. Καγχάζουμε γιατί γνωρίζουμε πια καλά ότι στην πολιτική, οι ηθικές κορόνες δεν υποκρύπτουν παρά έλλειμμα λόγου, σχεδίου και πολιτικής στάσης. Διακωμωδούμε τους άμοιρους πολιτευτές που αναμασούν τετριμμένα ψίχαλα ενός παρωχημένου πολικού κρωγμού που, αν μας έπιασε κάποια στιγμή στον ύπνο και μας παρέσυρε, δεν μπορεί πια να πείσει.

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

Αριστερά και κρίση

Το ζητούμενο σε σχέση με τον λόγο που καλείται να αρθρώσει η ευρωπαϊκή αριστερά σ' αυτή την δύσκολη περίοδο χρηματοπιστωτικής κρίσης δεν έγκειται στο τεχνικό μέρος της (όπου κάθε πρόταση οικειοποιείται κατά κάποιον τρόπο το πρόβλημα) αλλά στις κοινωνικές της συνέπειες.
Με ποιον τρόπο θα ήταν κάτι τέτοιο δυνατό, μένει να αποτελέσει θέμα σκέψης για κάθε αριστερό πολίτη της ηπείρου, κυρίως όμως για τους ιθύνοντες των αριστερών της κομμάτων.

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Νομιμότητα και ηθική

Ο λόγος προφανώς περί της υπουργικής απόφανσης που εξισώνει το νόμιμο με το ηθικό.
Ο κύριος Βουλγαράκης θα μπορούσε να έχει απόλυτο δίκιο. Δεν είναι λίγες οι προηγμένες εκείνες κοινωνίες στις οποίες οι δύο έννοιες είναι -σε επίπεδο πολιτικής- συνώνυμες. Προϋποτίθενται, βέβαια, κάποια πράγματα:
1. Η τίμια και ηθική θέσπιση νόμων από μία βουλή που απολαμβάνει πραγματικής εμπιστοσύνης της κοινωνίας και δεν βαρύνεται από υποψίες διαπλοκής με οικονομικά ή άλλα συμφέροντα.
2. Η θετική προσέγγιση του νόμου από τους πολίτες (προσαρμόζω την ζωή μου ώστε να εναρμονίζεται με τον νόμο και δεν προσαρμόζω την ερμηνεία του νόμου ώστε να εναρμονίζεται προς το συμφέρον μου).
3. Το κλίμα εμπιστοσύνης προς τον πολιτικό κόσμο και η έλλειψη καχυποψίας εκ μέρους των πολιτών προς τα πολιτικά πρόσωπα ένα προς ένα.
Εάν πληρούνται αυτές οι τρεις προϋποθέσεις, είναι εντελώς θεμιτό να ισχύει αυτό που επικαλείται ο κ. υπουργός και μάλιστα για έναν παραπάνω λόγο: η νομιμότητα είναι κάτι που μπορεί να ελεγχθεί αντικειμενικά σε μια δημοκρατία, ενώ η ηθική σαν φιλοσοφικά πρακτική αρετή δεν μπορεί.
Για οποιονδήποτε δημοκράτη η άσκηση κριτικής στην ηθική υπόσταση των δημοσίων προσώπων είναι βαθιά κατακριτέα. Ο δημοκρατικός έλεγχος ασκείται μόνον με βάση τη νομιμότητα.
Όμως ο κ. Βουλγαράκης είναι μέλος μιας κυβέρνησης που κατέκτησε την εξουσία προβάλλοντας επιχειρήματα ηθικής τάξης απέναντι στους αντιπάλους της, περιφρονώντας τα επιχειρήματα παρόμοιας τάξης με αυτά που σήμερα μεταχειρίζεται, εξακοντίζοντας μύδρους ηθικής απαξίωσης προς τους τότε κυβερνώντες και υποσχέσεις σεμνής ταπεινότητος (ή ταπεινής σεμνότητος) προς πάντα ενδιαφερόμενο.
Το παιχνίδι για τον κύριο Βουλγαράκη δεν χάθηκε στην ποιότητα του επιχειρήματος που μεταχειρίσθηκε. Χάθηκε στο ποιος είναι και με ποιον τρόπο έγινε αυτό που είναι.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Σχόλιο

Ξεκινάμε ένα καινούργιο blog που έχει σαν στόχο τον σχολιασμό μικρών και μεγάλων θεμάτων της επικαιρότητας.
Σύντομα θα είμαστε μαζί.